Donderdag 03 mei
Heenreis met als afsluiting de verrassing van Henk

04.30u. Opstaan.
05.10u. Taxi naar Rotterdam Centraal.
05.31u. Intercity naar Schiphol.
06.35u. Ontmoeting van alle zes tochtgenoten bij incheckbalie.
08.35u. Officiële starttijd vlucht met Airbus A-322 van Iberia naar Madrid.
09.00u. Daadwerkelijke start vlucht.
11.00u. Landing ingezet.
12.45u. Taxi naar station Chamartin.
14.05u. Trein naar Albacete.
16.45u. Aankomst in Albacete, laatste boodschapjes en benzine halen.
18.00u. Bus naar Alcaraz (945m).
19.30u. Aankomst in Alcaraz, regenjas aan, water tappen, op zoek naar kampeerplaats.
20.00u. Achter een heuveltje, uit het zicht van het dorp vinden we een plaatsje waar we kunnen staan met de tenten, het lijkt enigszins op de plaatselijke vuilstortplaats, maar met twee heerlijke flessen wijn, een goede maaltijd, nu nog met verse ingrediënten, de vermoeidheid van het reizen en een oorverdovende stilte maakt dat niet uit.

De grootste verrassing van de hele tocht wordt uit een rugzak getoverd. Henk H. trakteert ons allen op een eigen whisky maatbekertje met initialen en een tekening die verwijst naar ons beroep.

Vrijdag 04 mei
Van Alcaraz naar de eerste kampeerplek

Het opstaan wordt in verband met mist tot iets later uitgesteld dan de geplande 07.00u. Om 10.30u zijn we geheel gereed voor vertrek, alle spullen zijn herverdeeld over de rugzakken, wat gepaard ging met een door Ellen georganiseerde regen van hartkeks.

In zuidoostelijke richting lopen we langs de Rio de Alcaraz van het dorp weg, over een smal paadje wat soms onzichtbaar verdwijnt in het kniehoge gras, wat soms is omgeploegd tot een akkertje. Binnen een uur zijn m'n voeten kletsnat, rotschoenen. Het paadje eindigt bij een oud huisje met een zeer indrukwekkende waterval in een kloof aan onze voeten. Bij Molino de los Batanes worden we vriendelijk ontvangen, het op Spaanse wijze in elkaar geknutselde partycentrum (een golfplaten overkapping met indrukwekkende geluidboxen bij een oud groot huis) gaat speciaal voor ons open. De vrouw des huizes wil zelfs de verrijdbare gaskachel voor ons aansteken, het is dan ook slechts twee dagen geleden dat er sneeuw viel.

Over een halfverhard pad trekken we door het dal naar het zuiden, de bergen zijn hier nog heuvels, maar het uitzicht is er niet minder indrukwekkend om. We lopen langs de meest geweldige kampeerplaatsjes, helaas, daar is het nog te vroeg voor. Het pad blijkt niet alleen niet op te houden zoals de kaart aangeeft, het blijkt zelfs een GR te zijn. Het weer is bijzonder wisselvallig, precies tijdens de lunch besluit de zon voor een wat langer aaneensluitende periode achter de wolken vandaan te komen. Heerlijk, hier kwamen we voor. Na de lunch wordt het 'jas aan - jas uit - gebeuren' pas echt tijdrovend. Over het steeds meer onherkenbare pad naar boven, bocht om, en daar voor onze ogen ligt de sneeuw van twee dagen geleden. Boven nemen we het pad ten westen van de kam, we moeten eigenlijk aan de andere kant zijn, maar uit de verkenningstocht van Henk M. moeten we opmaken dat het pad wat naar de goede kant gaat echt vaag wordt, dus zien we later wel hoe we over die kam gaan komen. Menigeen heeft het lopen voor de eerste dag ook wel een beetje gehad, dus als we een stukje verder in de kom rechts van ons een aanvoer van water zien, is de keuze snel gemaakt. We hebben een kampplaats in de sneeuw!

Tijdens het opzetten van de tenten, eten koken, hout sprokkelen en holen in de rots ontdekken blijft het weer bizar wisselvallig en neigt de mindere kant op te gaan, onweer hangt in de lucht. Tegen de tijd dat het vuur eindelijk brandt (de door Ellen en mij ontwikkelde methode van een waxinelichtje onder het natte hout plaatsen bleek weer de ultieme oplossing) en we de op Schiphol bemachtigde plastic whiskyfles (wel Jameson) hebben opengedraaid, begint het zachtjes te regenen. Het is koud, iedereen heeft zo ongeveer alles aan wat er aan kleding in de rugzakken zat. Het zachtjes regenen houdt op en gaat over in hard regenen. Twijfelachtig wachten we af of het nog droog gaat worden, nog een whiskyrondje, dan toch maar afdruipen naar de tent. Goede keuze, we liggen allemaal precies op één oor als de regen oorverdovend op het tentdoek roffelt, niet bepaald een slaapverwekkend geluid. Bovendien voel ik de koude binnen een half uur langzaam door mijn matje en zomerslaapzakje omhoog trekken. Bij het pakken heb ik duidelijk een te positieve houding gehad ten opzichte van de temperaturen in mei in midden-zuid Spanje op 1500m. hoogte.

Zaterdag 05 mei
Over de kou in Spanje, op zoek naar warmte langs de GR

Tot een uur of half vijf geen oog dicht gedaan vanwege de kou. Dan besluit ik dat het allemaal een beetje unfair verdeeld is, ik met mijn dunne superlichtgewicht zomerslaapzak en 1cm dikke schuimrubber matje zodat ik de tent in zijn geheel kan dragen en Hardo een Therm-a-rest mat en dikkere (en twee keer zo zware) slaapzak in zijn rugzak kwijt kan. Dus ligt Hardo lekker in zijn nakie zonder het koud te hebben te slapen en word ik alleen al door het geklapper van mijn tanden wakker gehouden. Dat moet anders kunnen. Een beetje wrikken, duwen en schuiven en ja, ik pas er best bij op het 51cm. brede Therm-a-rest matje. Hmmm, toch nog geslapen. Eenmaal buiten is het weer koud natuurlijk, maar de muesli met warme melk smaakt er des te beter om. Voor ons vertrek richting Spanje waren we nog bang dat we het te warm zouden krijgen.

Door de dichte mist banen we onze weg omhoog door het struikgewas in een poging om over de kam te komen. Boven missen we het pad en dalen te ver af, het kost enige overredingskracht om Ellen weer naar boven te praten, maar het loont. Een prachtig paadje, ruig, rotsachtig, verlaten, mistig, hagel, mystieke sfeer. Door een kloof, een droge bedding van een klein, smal riviertje, een verdwaald GR teken.

Wederom breekt de zon door op het moment dat we onze lunch willen nuttigen bij een vervallen huis op de Dehesa de las Almenaras. Ellen en Aart geven zich over aan de fotografie hobby, Henk en Henk zoeken water en met zijn zessen eten we lekker in het zonnetje. Genietend van dezelfde zon dalen we verder af richting Riopar. De GR raken we zo hier en daar kwijt, maar wat we ook doen, hij kruist ook steeds weer ons pad. Op de meest vreemde plaatsen ontdekken we de gebruikelijke roodwit strepen, als we ze nodig hebben zijn ze er niet. De lavendel en allerlei andere plantjes bloeien in overvloed, vooral eerste is welkom, omdat je er erg lekker van gaat ruiken als je hem fijnmaalt tussen je vingers. Een soort natuurlijke deodorant zal ik maar zeggen. Rondom en door Riopar is het asfalt stampen om te voorkomen dat we nog een kam over moeten (in de groep is enig verzet gerezen tegen 'onnodig' klimmen en dalen). Asfaltvoetjes en regen moedigen aan tot een stevig tempo richting de plaats waar Henk M al eens gekampeerd heeft tijdens een eerder gelopen tocht in dit gebied. Een door mij op de kaart uitgezochte afsteker lijkt aanvankelijk de verkeerde kant op te gaan, een GR teken geeft me toch gelijk.

Prachtige kampeerplek, er passen exact drie tentjes, heel knus. Er worden wat boodschapjes gedaan, er wordt in de zon gezeten, hout gesprokkeld, spulletjes gedroogd, geschreven, gekletst, alles in afwachting van de wijn die gaat komen. Hoewel Aart heimwee heeft naar vrouw en dochter, zorgt hij voor het citaat van de dag. Hij wil zijn slaapzak te drogen leggen op de tent die hij met Ellen deelt, hij bedenkt zich echter: "Laat ik dat maar niet doen, dat vindt moeder Overste vast niet goed".

dag 3 van het winterkamp naar Noguera legenda

Zondag 06 mei
Op weg naar Ríopar en verder naar Noguera, kamperen boven de rivier

Vanaf ons lieflijke overnachtingsplaatsje op 950m hoogte gaan we stijf omhoog de berg op. Eenieder in zijn/haar eigen tempo langs oude, knoestige kronkelbomen behangen met varens, af en toe een blik tussen de bomen door werpend naar Riopar om te zien hoe ver we al gestegen zijn. Boven de desillusie van de aanwezigheid van een auto. We lopen over een zeer groene en met gras begroeide hoogvlakte afgebakend door kale bergen, zeer geschikt voor het houden van vee. Bocht om tussen twee van die kale bulten door en een heel ander landschap verschijnt voor onze ogen: kaal, droog, stekelig struikgewas steekt hier en daar tussen de rotsen uit. In mijn eentje struin ik naar het dichtst bijgelegen hoogste punt (1620m) voor het uitzicht.

Terwijl wij met zijn vijven een beetje op hoogte blijven daalt Henk in zijn eentje via de kortste weg naar beneden het brede dal in. Henk is lichtelijk geïrriteerd door mijn spontane afdwalingen zo links en rechts zonder een gedegen blik op de kaart te werpen. Verwoed stapt hij door richting eind van het dal waar we de rivier over moeten steken. Langzaam verdwijnt hij uit het zicht. Aangezien het bijna niet kan missen, wachten we eerst op andere Henk, die wat moeite heeft met het ruige landschap. Op vlak terrein is hij niet bij te benen, hier is ligt het evenwicht aan de andere zijde.

Aan de linkerzijde van het dal wacht een kloof met een zeer aanlokkelijk uitzicht op een lunchplek bij de rivier met waterval. Nog even naar beneden klauteren voor de voetjes het water in kunnen. Zoals gebruikelijk breekt de zon door op het tijdstip dat we willen eten, in de luwte van de kloof is het heerlijk van temperatuur (het blijkt 8°C). Precies de helft van de groep vindt dit dé uitgekiende mogelijkheid om echt te badderen, ik ben één van de helft die het nog even laat voor wat het is. Luieren in de zon en wat boulderen ligt meer in mijn straatje.

We maken een bocht om de zeer imposante rotspartij aan de overzijde van de rivier, om langs de volgende kloof in de schaduw van het aanwezige bladerdak (het waren naaldbomen, maar men begrijpe de uitdrukking) omhoog te klimmen. Ellen wil door de kloof, maar gezien het niet aanwezige enthousiasme van enkelen voor dit avontuur, kiezen we voor het pad, wat niet alleen bijzonder mooi is, het brengt ons bij een droom van een groen dal. Het plan om in de buurt van Yeste te eindigen wordt terzijde geschoven, we kunnen hier niet aan voorbijlopen zonder de tenten op te zetten.

Uiteraard schuiven grote wolkenmassa's voor de zon wanneer ik mezelf heb overgehaald om mij en mijn kleren te wassen in het riviertje. Werkelijk exact op het moment dat ik in het water zak is het gedaan met de aangename zonnestralen. Met het kippenvel over mijn hele lijf trek ik zo snel mogelijk de kleren weer aan, toch lekker opgefrist.