Maandag 07 mei
Avontuur bij Moropeche, lekker badderen

We nemen de tijd, voor we vertrekken mag de zon boven de bergkam uit rijzen en onze tentjes opdrogen. Dan een klein stukje omhoog. Op de hoogvlakte waaieren we uiteen, ieder even met zijn eigen gedachten. Aan de zuidoost zijde pikken we het pad op, om het direct weer te verlaten en woest struinend een helling met veel los puin en prikstruiken naar beneden te bedwingen richting Moropeche. Moropeche zelf is een zeer rustig, half verlaten, slapend dorpje. Een enkel oud vrouwtje groet ons nieuwsgierig en wat mannen zijn terug te vinden op de terrassen rond het dorp. We vinden een paadje wat door de ene kloof gaat zodat we langs de volgende kunnen lopen. Het paadje lost op in het stuikgewas daar waar we zo ongeveer eens willen afdalen. Aan de overkant zien we een heel duidelijk pad uit de kloof omhoog komen, dus dat moet kunnen. Beneden moet door hoge rietstruiken een weg gebaand worden op zoek naar een doorwaadbare plaats. Schoenen uit, sandalen aan, water in. Niet te geloven, de lunchplaats hier is zo mogelijk nog mooier dan de vorige, een heerlijke speelplaats met water, een waterval, trapsgewijze rotsblokken, zon. In het Hof der Eden wordt uitgebreid gepoedeld in het koude water. Aart heeft wat moeite met de temperatuur van het water, maar wordt door collega wandelaars voorzien van zoveel spattend water dat onderduiken het enige redmiddel is.

Wandelen door de rivier

De zon kent haar plaats en verdwijnt zo nu en dan achter lieflijke wolkjes als het tijd wordt om onze tocht omhoog klimmend aan de andere zijde van de kloof te vervolgen. Springend van rotsblok naar rotsblok lopen Ellen en ik voor de groep uit. Achter me hoor ik een paar schoenen die op onfortuinlijke wijze met een rotsblok in aanraking komen, een kreet in de trant van: "Wat ben ik toch aan het klunzen vandaag". Ik draai me om en ben precies op tijd om Ellen middenin en poel water te zien plonzen met rugzak en al. Het enige wat gespaard blijft voor het water is het fototoestel wat ze op haar buik draagt.

Na een uurtje wandelen wordt het zo ongeveer tijd voor een route omhoog. Er is ook een paadje, gelukkig niet helemaal tot boven, maar tot halverwege de helling. We hebben vandaag nog niet gestruind, dus dat kan best. Het is hard werken omhoog, blote benen worden opengehaald aan de stugge struiken, zwoegend proberen we die zoveel mogelijk te vermijden. Henk en Aart hebben er geen lol meer in, dat komt pas echt tot uiting als ik goed en wel boven te laks ben om te oriënteren en met aandacht op de kaart te kijken en vrolijk kletsend met Ellen de hele groep ruim een half uur de verkeerde kant op laat lopen. Ja, het is mooi, het loopt even lekker op het brede pad. Langzaam dringt het tot Ellen en mij door dat dit landschap te breed is vergeleken met de hoogtelijntjes op de kaart. Het ongenoegen komt tot uiting als de zes mensen weer verzameld zijn. Hoewel ik geen voorstander ben van omkeren, zie ik ook wel in dat er tochtgenoten zijn die een beetje aan het einde van hun latijn zijn en graag op zoek gaan naar een slaapplaats. Terug dus. Bij Boche worden we nieuwsgierig bekeken door de landarbeiders, stiekem ergens gaan staan is geen optie meer. Bij het eerste huisje in het dorp ontvangt een oud vrouwtje ons zeer vriendelijk. We vragen om water en zoals gebruikelijk in kleine dorpjes krijg je dan per persoon netjes een glas gevuld met water aangereikt. Alsof je zo'n tocht zou maken zonder water mee te nemen. Maar we mogen kamperen op een terras wat niet in gebruik is.

Het door ons uitgezochte terras blijkt vergeven van de dierenbotten, het lijkt wel een begraafplaats.

Margriet met geit   foto: Ellen

Een verkenningstocht door het dorp met Hardo en Henk H. levert een mogelijkheid tot kroeg op. Het is wat vaag, de naam Bar Antonio doet het vermoeden rijzen dat deze nog wel eens open kon gaan als de arbeiders van het land komen. Het vermoeden blijkt correct als we na het eten, wat bestaat uit een in elkaar geflanst prutje van groentesoep, linzen en pasta, gezamenlijk het dorp in trekken. Heerlijk na zo'n dag, even lekker nuchter lachten om alle ontberingen en nagenieten van de mooie tocht met zes biertjes op tafel. Het Spaanse weerbericht voorspelt nog geen hoogzomer, de bus naar Yeste gaat donderdag, daar gaan we niet op wachten, brood kunnen we morgenochtend halen bij Isabella, maar zij heeft geen bordje op de deur. Nog een rondje echt Spaanse Ponce Caballero om het af te leren.

Dinsdag 08 mei
Met Henk op zoek naar Isabella van het brood
en hoe het badderen verkeerd afliep...

Met Henk H. op zoek naar Isabella. We zijn toeschouwers van een ontwakend dorpje, twee muilezels worden van stal gehaald en ingespannen, een derde staat nog met zijn slaperige hoofd door het raam gestoken naar buiten te turen, hanen kraaien en wij vragen naar Isabella. Een mannetje loopt met ons mee om de weg te wijzen. Bij het bedoelde huis staat de deur open, dus we lopen maar naar boven als wat geroep geen leven in huis brengt. Helaas, het brood is op, morgen weer. Teleurgesteld lopen we terug. Een paar huizen verder worden we aangehouden door een vrouwtje wat een heel gesprek tegen ons begint. Aanvankelijk denk ik te begrijpen dat ze het sneu voor ons vindt dat we geen brood meer konden bemachtigen, een tweede dorpsbewoonster maakt ons duidelijk dat deze vrouw wel brood voor ons te koop heeft. De trotse bezitters van het stevige, grote Spaanse brood lopen triomfantelijk naar de kampplaats. Niet onterecht, het brood smaakt heerlijk.

Om 14.30u. maken we ons op voor de afdaling naar het stuwmeer. De nieuw aangevulde etensvoorraden (+ Ponche Caballero) verdeeld over de rugzakken, de toename van gewicht is goed merkbaar als we voor het eerst in redelijk verzengende warmte onze weg naar beneden zoeken. Eerst door oude, smalle straatjes in het dorp, langs de oude kerk, dan over een halfverhard pad door de terrassen. Het is hier kurkdroog, alle riviertjes staan droog, de akkertjes worden door middel van water tanks voorzien van vocht.

Hoewel het in de bedoeling ligt om bij het stuwmeer uit te komen, belanden we bij de rivier die hier in uitmond ten zuiden van het meer. Eigenlijk zijn we bij de plaats waar we volgens de kaart de rivier over moeten kunnen komen. Langs de oevers zijn dan ook resten te vinden van iets wat ooit een brug moet zijn geweest. Van een doorsteek is geen sprake, de Rio de Segura is een woest stromende rivier, diep en vol rotsblokken. De kampplaats is weer super, tussen het riet verscholen ligt een stukje gras waar de tentjes perfect passen. We genieten met volle teugen van deze rustige dag.

Henk M. en ik zitten rustig aan de kant van de rivier met de voetjes in het water een sigaretje te roken. 50m. stroomopwaarts zie ik Hardo het water in duiken. Net als we het erover hebben dat we dat zelf niet zouden doen, te gevaarlijk zo'n sterke stroming in combinatie met rotsblokken waar van alles op zeer onplezante wijze mee in aanraking kan komen, zie ik Hardo opstaan met een stroom bloed op zijn onderbeen. Ik weet dat het fout zit. En het zit fout, goed fout. Een halve centimeter diepe wond en een pijnlijke knie die niet meer wil buigen. Na het schoonmaken en inpakken van de knie, het avondeten met verse groenten, een wijntje, koffie en het opnieuw verzorgen van het geheel word het me duidelijk dat lopen het morgen geen lopen wordt voor Hardo.

Bij het kampvuur wordt een alternatief plan opgesteld, Hardo ligt met pijnstillers in zijn mik bibberend in de tent, duidelijk een lichte vorm van shock. De Ponche Caballero en het verhalen verzinnen bij het vuur leiden mijn aandacht tijdelijk af, maar voor ik de tent in duik kan ik het niet laten met tranen in mijn ogen een blik te werpen op de bergkam aan de overkant waar ik morgen niet bij omhoog zal lopen.

NB De titels bij de dagen zijn door Ellen gemaakt.