Woensdag 9 mei 2001
Van de Río Segura naar Caserío del Estrecho - een natte avond mag de pret niet drukken

Hier neem ik (Ellen) de fakkel van het trektocht-verslag over van Margriet. Terwijl zij met Hardo achterblijft aan de andere kant van de Río Segura, steekt de rest van het gezelschap, te weten de twee Henken, Aart en ik, de rivier bij laagwater over. Als ik terugkijk, terwijl ik mijn schoenen aantrek, zie ik aan de overkant het treurige beeld van een tandenpoetsende Hardo die de ene kant uitkijkt, terwijl Margriet boos de andere kant uitblikt. Ik grijp snel de camera en leg het beeld vast op de gevoelige plaat (helaas onderbelicht zoals al mijn dia's tot Nerpío).

Deze foto is vanaf de overkant van de rivier gemaakt, als de overigen hun tocht voortzetten terwijl Hardo (links op de foto) en Margriet (rechts) moeten achterblijven.
 

foto: Ellen

We volgen een pad dat langs de helling loopt en langszaam stijgt. Aan het begin ligt een verlaten gehuchtje, verder zien wij geen tekenen van bewoning meer. Aan de overkant zien wij een plateau liggen met daarop wel allerlei boerderijen. Beneden langs de rivier liggen allerlei plantages vol met populieren. Als we ten oosten van het gehucht Graya zijn gekomen, wordt het voordien duidelijke pad onduidelijk. Onze kaart suggereert dat er allerlei paden naar het oosten zijn, waarmee we het kalkplateau van de Sierra de los Molares kunnen komen. Voorlopig zien we echter niets duidelijks. Boven ons liggen ongenaakbaar uitziende steile kalkwanden... Daar kom je niet zomaar op zonder een duidelijk pad. Iets verder zuidelijk dan onze kaart aangeeft, vinden we een spoor, een smal pad dat wel degelijk omhoog loopt, en uiteindelijk, na wat geklauter en omhoog puffen, komen we vlak onder de rand van het plateau uit. We kunnen ergens oversteken en vinden dat het daar een mooi moment is voor een pauze met een kopje koffie en iets te eten. Hier zijn we op een eenzaam kalkplateau aangeland waarop de nodige sporen van begrazing (waarschijnlijk schapen) zijn te vinden. De begroeiing bestaat voornamelijk uit één soort bergden. Het kalkplateau van Cerro de las Crucos, ten zuiden van La Casa de la Noguera vond ik indrukwekkender.
Al snel vinden we het pad dat iets verwijderd van de rand naar het zuidwesten loopt in de richting van Caserío del Estrecho. Dit is ook het gebied van de kloven. Ergens onderweg lopen we een stuk door een droge kloof, totdat we vastlopen, en besluiten iets hogerop verder te gaan. Er zijn wel veel sporen maar geen duidelijke paden. We houden globaal zuidwestelijke richting en naderen zo de kloof van de Arroyo del Estrecho, een diepe steile kloof, zoals hier zoveel te vinden zijn. Aan de andere kant loopt de nieuwe asfaltweg van Graya via de pas in de Sierra de Lagos naar Las Quebradas en natuurlijk niet op onze oude stafkaart staat. We dalen in de Estrecho-kloof af en houden even pauze, tijdens welke we ontdekken dat we bij de Caserío del Estrecho uitkomen als we de kloof volgen. Caserío del Estrecho zijn een aantal verlaten huisjes - alleen de muren staan nog overeind - met vlakbij een riviertje. Kortom, ten slotte is het namiddag, een perfekte kampeerplek.

We praten over Margriet en Hardo en vragen ons af hoe het met hen zal gaan. Sommigen vinden dat Margriet zich in Nerpío, waar we Margriet en Hardo zullen ontmoeten, bij ons moet aansluiten. Anderen menen dat Margriet wel solidair met Hardo zal zijn.
Intussen betrekt de lucht en begint het te regenen. Gelukkig staan de tenten al en de voorbereidingen voor het avondmaal hebben we ook al getroffen. In de stromende regen wordt het eten gekookt en genuttigd. Helaas biedt de ruïne geen schuilmogelijkheden. Tja, en ook al hebben we veel geld uitgegeven aan goretex regenkleding, als het maar lang genoeg regent wordt je toch wel nat...
Maar dit alles mag de pret niet drukken van een een prachtig kampeerplekje met een tent die van binnen lekker droog is. Welgemoed duik ik mijn slaapzak in.

De volgende ochtend is het gelukkig droog. Heel mooi weer is het ook weer niet: we bevinden ons in een grote wolk die de omgeving aan ons oog onttrekt. Gelukkig is het wel droog en in de loop van de dag trekt het ook een beetje open.
We lopen naar het zuiden in de richting van de pas en komen daar op de nieuwe asfaltweg terecht. Deze volgen we een stuk door het prachtige desolate landschap van de Sierra de Lagos. Zo bereiken we Las Quebradas, een vriendelijk dorpje dat aan de rand van een vlakte vol met dorpjes en boerderijen ligt. Kennelijk is het hier mogelijk om van agrarische activiteiten te leven. In Las Quebradas haal ik water bij een van de dorpelingen. We laten ons de weg wijzen naar een fraai oud pad dat parallel aan de nieuwe asfaltweg door de velden en akkertjes naar het zuiden loopt. Zo passeren we het gehucht Yetas de Abajo en bereiken we Prado Redondo.

In Prado proberen we een westelijk gelegen route naar het zuiden te vinden. Het kost veel moeite om die op de kaart aangeduide weg te vinden, kennelijk is het hier het einde van de wereld. Het pad wat we uiteindelijk vinden eindigt bij een groot aantal bijenkasten.

We kijken goed maar een vervolg op deze halfverharde weg is niet te vinden. Er zit niet anders op dan door het gebied heen te kruisen in zuidelijke richting. We passeren een schaapsherder met schapen die dat veel gemakkelijker doet dan wij. De ondergrond in dit gebied is hobbelig, alles lijkt op elkaar. Hoewel de zon schijnt zakt de moraal in het wandelgezelschap. Het is niet erg om moe te worden, maar we doen dit toch ook vanwege het landschap. Dat is hier uitgesproken saai.

Op een gegeven moment stuiten we op een kloof waarin we kunnen afdalen. We volgen de kloof een stuk naar het zuidoosten en draaien vervolgens naar het zuiden om bij een kalkgroeve uit te komen. We klauteren over een berg stenen en bereiken een halfverharde weg, die we volgen tot we op de asfaltweg van Yetas de Abajo naar Nerpío komen. We volgen die asfaltweg en passeren het gehucht La Cabeza. We lopen nog een stukje door om te kijken of er een kampeerplekje iets verder van de weg is te vinden. Helaas, het uitzicht in oostelijke richting is prachtig maar - nu we naar Nerpío willen - afdalen in de richting van het stuwmeer dat we in de verte zien liggen (en dat niet op de kaart staat) betekent dat we de volgende dag later in Nerpío aankomen.
Dus vinden we na veel gezoek in La Cabeza een kampeerplekje dicht bij de weg. Het zonnetje schijnt en na een uurtje arriveren de schaapskuddes in het gehucht. Het blijkt dat we een erg goede plek hebben gekozen, want als wij dichter bij de huizen waren gaan staan hadden we alle schaapskuddes langs onze tenten gehad. Dat bleef ons nu bespaard.

Die avond zitten we wat lager uit de wind aan onze kleine privé-glaasjes met daarin de laatste Ponche Caballero die we nog hebben. We praten over onze ontmoeting met Margriet en Hardo, hoe zou het met ze gaan?

Vrijdag 11 mei 2001
Van Nerpío naar de Casa de Montanez, met een klauterpartij langs de Arroyo de Altagosa

De dag begint vandaag zonder wolken en met een vrolijk zonnetje. Vanaf La Cabeza lopen we eerst een stuk over de asfaltweg. Vervolgens nemen we een afsteker - de oude weg naar Nerpío - die ten zuiden van de Casas de Mingarnao loopt. Dit blijkt een mooi oud pad te zijn, waarvan hier en daar ook nog de originele stenen in de weg liggen. Vanaf de pas loopt dit oude pad met grote kronkels het dal in. Daar komen we weer op het asfalt terecht en als we de hoek omgaan (helaas ligt hier langs de weg een vuilnisbelt) zien we de eerste huizen van Nerpío liggen.
In het dorp vinden we al gauw de sympatieke "fonda", het pension, waar Margriet en Hardo de voorafgaande nacht hebben verbleven. Wij horen van de dame die de fonda runt dat zij naar het Centro de Salud zijn, het gezondheidscentrum. Ik loop snel naar beneden en kom hen tegen op hun weg terug naar de fonda. Het wordt mij duidelijk - ik verwachtte het al - dat de knie van Hardo onvoldoende hersteld was en dat de vakantie voor Margriet en Hardo voorbij is.

In Nerpío doe ik samen met Henk H. boodschappen. Vervolgens nemen wij afscheid van Margriet en Hardo en wandelen wij in zuidelijke richting. We lopen eerst een stuk verkeerd, waarschijnlijk had Henk M. last van de zon - aan zoveel warmte zijn we nog niet gewend. We komen op de rondweg in aanleg ten zuiden van het dorp terecht. Het is duidelijk dat het gemeentebestuur grootse plannen heeft met Nerpío. Deze plaats zal worden opgestoten in de vaart der volkeren, dat is zeker.

Het gebied ten zuiden van Nerpío waardoor we lopen ligt vol met landweggetjes en boerderijen. De weg die op de kaart zo goed te zien is, vinden we maar met moeite. We belanden zoals gepland in het dal van de Arroyo de Altagosa, een schitterend dal. Het pad raken we echter al gauw kwijt, we lopen te lang langs de zuidelijke oever door. Als het pad eindigt, klimmen we langs een spoor omhoog. Ook dat pad verdwijnt op een gegeven moment zodat we vrij door het terrein lopen.

Het uitzicht op de overkant van de Arroyo is erg mooi. Wel kost het wandelen hier wat meer inspanning dan het pad aan de overkant.
Bij de ruïne van de Cortijo de Poyo Nevado houden we even pauze.

Het plan is om ergens in de helling ten zuiden van de Casa de Montanez een plaats voor onze tenten te zoeken. In de verte zien we iets liggen wat er uit zit als een hoog gelegen weiland. Als we het - na een wat lastige tocht door het prikkelige struikgewas - bereiken, blijkt het niet zo groen en zacht te zijn als het er uit de verte uitzag. Er liggen veel stenen en het terrein is hobbelig. Dus lopen we door naar de weg die langs het open terrein ligt en dalen we af naar de rivier.

Na veel zoeken vinden we de twee plekjes waar we onze tenten kwijt kunnen. In de avond genieten we van de mooie plek. Boven ons liggen de huizen van Casa de Montanez. Zo te zien is er niemand aanwezig.

dag 9 Van Nerpío naar de Casa de Montanez, met een klauterpartij langs de Arroyo de Altagosa

Als wij na het ontbijt langs het pad omhoog lopen in de richting van de Casa de Montanez komen we een jeep tegen met daarin de terreineigenaar, die ons vertelt dat hij onze tenten heeft gezien en dat wij daar niet hadden mogen staan. Wij doen verontschuldigend en hij wijst ons vriendelijk hoe we verder moeten lopen, kennelijk is het de weg die naar het westen in de richting van Prado de las Yegues loopt wel openbaar. Er is ook verfmarkering te zien van een wandelroute.
In het zonnetje vervolgen we onze weg door de heidevelden. Hier en daar liggen verlaten huisjes. Prado de las Yegues ligt in de verte en is wel bewoond - de hond die ons in de gaten krijgt blaft ons toe.
Inmiddels krijgen we zicht op de hoogste bergen in deze contreien: de Sierra de las Cabras (het Geitengebergte) de weinig poëtische naam voor een toch wel indrukwekkende hoop stenen. De hoogste top van de Sierra is 2080 meter.

We arriveren op een zeer mooi punt - Henk M. was er al eerder - nl. de kruising van de Arroyo Blanco-ravijn met een andere ravijn. Er stroomt nog wat water, maar voor de rest is het er droog. Het is een landschap met witte gladde stenen in de droge bedding omringt door steile wanden.

We volgen het ravijn die in zuidwestelijke richting loopt. Dit is een van de hoogtepunten van onze trektocht. De bedding is helemaal droog, hier en daar loopt er wat water langs. Op een enkele plek is wat licht klauterwerk nodig om verder te komen. Het landschap rondom het ravijn is indrukwekkend, maar wel met veel gruisachtige hellingen.

Aan het einde van het ravijn is er geen pad, dus moeten we struinen in westelijke richting om te proberen het pad te vinden dat op de kaart staat aangegeven. Hier is het maquis optima forma: vol met allerlei soorten prikstruiken, zoals gaspeldoorn en en allerlei soorten distels. We komen wel verwaarloosde paden tegen, maar ook daarop hebben de prikstruiken het gewonnen.

Uiteindelijk bereiken we inderdaad het pad dat we naar het noordwesten in de richting van het plaatsje Canadas volgen, tot we bij een kruising komen. Daar kunnen we een pad naar het westzuidwesten volgen, dat noordelijk langs de Sierra de las Cabras loopt. Helaas is er niemand die zin heeft om nog even een stukje de hellingen van de Sierra de las Cabras op te gaan. Hier mis ik Margriet en Hardo zeer.

Als de door ons gekozen weg pal zuid gaat lopen, struinen we door een fraai rotsachtig landschap naar het westen, ongeveer evenwijdig aan de Calar de Gimeno, en komen zo op de verlaten asfaltweg uit, die we naar het noorden volgen tot het verlaten gehucht Hoya del Espino de Arriba.
In de buurt van dit gehucht is een klein beekje, voldoende om water te tappen voor onze avondmaaltijd. Hier zetten we de tenten op. Voorzichtigheidshalve koken we al het water dat we uit het beekje halen, we vertrouwen de kwaliteit niet echt.