Vrijdag 04 mei
Van Alcaraz naar de eerste kampeerplek
Het opstaan wordt in verband met mist tot iets later uitgesteld dan de geplande 07.00u. Om 10.30u zijn we geheel gereed voor vertrek, alle spullen zijn herverdeeld over de rugzakken, wat gepaard ging met een door Ellen georganiseerde regen van hartkeks.
Vertrek uit Alcaraz, dat pittoresk achter ons ligt
foto: Margriet
In zuidoostelijke richting lopen we langs de Rio de Alcaraz van het dorp weg, over een smal paadje wat soms onzichtbaar verdwijnt in het kniehoge gras, wat soms is omgeploegd tot een akkertje. Binnen een uur zijn m'n voeten kletsnat, rotschoenen. Het paadje eindigt bij een oud huisje met een zeer indrukwekkende waterval in een kloof aan onze voeten. Bij Molino de los Batanes worden we vriendelijk ontvangen, het op Spaanse wijze in elkaar geknutselde partycentrum (een golfplaten overkapping met indrukwekkende geluidboxen bij een oud groot huis) gaat speciaal voor ons open. De vrouw des huizes wil zelfs de verrijdbare gaskachel voor ons aansteken, het is dan ook slechts twee dagen geleden dat er sneeuw viel.
Over een halfverhard pad trekken we door het dal naar het zuiden, de bergen zijn hier nog heuvels, maar het uitzicht is er niet minder indrukwekkend om. We lopen langs de meest geweldige kampeerplaatsjes, helaas, daar is het nog te vroeg voor. Het pad blijkt niet alleen niet op te houden zoals de kaart aangeeft, het blijkt zelfs een GR te zijn. Het weer is bijzonder wisselvallig, precies tijdens de lunch besluit de zon voor een wat langer aaneensluitende periode achter de wolken vandaan te komen. Heerlijk, hier kwamen we voor. Na de lunch wordt het 'jas aan - jas uit - gebeuren' pas echt tijdrovend. Over het steeds meer onherkenbare pad naar boven, bocht om, en daar voor onze ogen ligt de sneeuw van twee dagen geleden. Boven nemen we het pad ten westen van de kam, we moeten eigenlijk aan de andere kant zijn, maar uit de verkenningstocht van Henk M. moeten we opmaken dat het pad wat naar de goede kant gaat echt vaag wordt, dus zien we later wel hoe we over die kam gaan komen. Menigeen heeft het lopen voor de eerste dag ook wel een beetje gehad, dus als we een stukje verder in de kom rechts van ons een aanvoer van water zien, is de keuze snel gemaakt. We hebben een kampplaats in de sneeuw!
Kamperen in de sneeuw, mei in midden-Spanje
foto: Margriet
Tijdens het opzetten van de tenten, eten koken, hout sprokkelen en holen in de rots ontdekken blijft het weer bizar wisselvallig en neigt de mindere kant op te gaan, onweer hangt in de lucht. Tegen de tijd dat het vuur eindelijk brandt (de door Ellen en mij ontwikkelde methode van een waxinelichtje onder het natte hout plaatsen bleek weer de ultieme oplossing) en we de op Schiphol bemachtigde plastic whiskyfles (wel Jameson) hebben opengedraaid, begint het zachtjes te regenen. Het is koud, iedereen heeft zo ongeveer alles aan wat er aan kleding in de rugzakken zat. Het zachtjes regenen houdt op en gaat over in hard regenen. Twijfelachtig wachten we af of het nog droog gaat worden, nog een whiskyrondje, dan toch maar afdruipen naar de tent. Goede keuze, we liggen allemaal precies op één oor als de regen oorverdovend op het tentdoek roffelt, niet bepaald een slaapverwekkend geluid. Bovendien voel ik de koude binnen een half uur langzaam door mijn matje en zomerslaapzakje omhoog trekken. Bij het pakken heb ik duidelijk een te positieve houding gehad ten opzichte van de temperaturen in mei in midden-zuid Spanje op 1500m. hoogte.
NKBV
hart voor het milieu
