Zaterdag 12 mei 2001
Van Casa de Montanez naar Hoya del Espino de Arriba, prachtige wandeling door een kloof
Als wij na het ontbijt langs het pad omhoog lopen in de richting van de Casa de Montanez komen we een jeep tegen met daarin de terreineigenaar, die ons vertelt dat hij onze tenten heeft gezien en dat wij daar niet hadden mogen staan. Wij doen verontschuldigend en hij wijst ons vriendelijk hoe we verder moeten lopen, kennelijk is het de weg die naar het westen in de richting van Prado de las Yegues loopt wel openbaar. Er is ook verfmarkering te zien van een wandelroute.
In het zonnetje vervolgen we onze weg door de heidevelden. Hier en daar liggen verlaten huisjes. Prado de las Yegues ligt in de verte en is wel bewoond - de hond die ons in de gaten krijgt blaft ons toe.
Inmiddels krijgen we zicht op de hoogste bergen in deze contreien: de Sierra de las Cabras (het Geitengebergte) de weinig poëtische naam voor een toch wel indrukwekkende hoop stenen. De hoogste top van de Sierra is 2080 meter.
De geitenberg komt in zicht, terwijl wij het pad tussen de bloeiende brem volgen
We arriveren op een zeer mooi punt - Henk M. was er al eerder - nl. de kruising van de Arroyo Blanco-ravijn met een andere ravijn. Er stroomt nog wat water, maar voor de rest is het er droog. Het is een landschap met witte gladde stenen in de droge bedding omringt door steile wanden.
Uitzicht op een van de fraaie plekjes die wij deze dag bezochten: een rivierbedding met witte stenen met in de verte een eenzame populier
We volgen het ravijn die in zuidwestelijke richting loopt. Dit is een van de hoogtepunten van onze trektocht. De bedding is helemaal droog, hier en daar loopt er wat water langs. Op een enkele plek is wat licht klauterwerk nodig om verder te komen. Het landschap rondom het ravijn is indrukwekkend, maar wel met veel gruisachtige hellingen.
Hellingen met veel gruis en bomen die overleven in barre omstandigheden
Aan het einde van het ravijn is er geen pad, dus moeten we struinen in westelijke richting om te proberen het pad te vinden dat op de kaart staat aangegeven. Hier is het maquis optima forma: vol met allerlei soorten prikstruiken, zoals gaspeldoorn en en allerlei soorten distels. We komen wel verwaarloosde paden tegen, maar ook daarop hebben de prikstruiken het gewonnen.
Een terugblik op de geitenberg, die wij nu hebben gerond
Uiteindelijk bereiken we inderdaad het pad dat we naar het noordwesten in de richting van het plaatsje Canadas volgen, tot we bij een kruising komen. Daar kunnen we een pad naar het westzuidwesten volgen, dat noordelijk langs de Sierra de las Cabras loopt. Helaas is er niemand die zin heeft om nog even een stukje de hellingen van de Sierra de las Cabras op te gaan. Hier mis ik Margriet en Hardo zeer.
Een gemene prikstruik
Als de door ons gekozen weg pal zuid gaat lopen, struinen we door een fraai rotsachtig landschap naar het westen, ongeveer evenwijdig aan de Calar de Gimeno, en komen zo op de verlaten asfaltweg uit, die we naar het noorden volgen tot het verlaten gehucht Hoya del Espino de Arriba.
In de buurt van dit gehucht is een klein beekje, voldoende om water te tappen voor onze avondmaaltijd. Hier zetten we de tenten op. Voorzichtigheidshalve koken we al het water dat we uit het beekje halen, we vertrouwen de kwaliteit niet echt.
NKBV
hart voor het milieu
