|
|
|
Voettocht Alcaraz- en Segura-gebergte, midden-Spanje
|
VERSLAG:
verslag deel 1: het volledige gezelschap dag 1
2
3
4
5
6
verslag deel 2: Margriet en Hardo dag 7a
8a
9a
10a
verslag deel 3: het vervolg met vier wandelaars dag 7b
8b
9b
10b
11b
12b
13
14
15
printversie in vijf pagina's, start
|
OVERIG:
voorpagina Alcaraz ¤ --- startpagina verslag ¤ --- deelnemers ¤
praktische informatie:
kaarten ¤ --- openbaar vervoer ¤ --- gebiedsinformatie ¤ ---
links ¤
|
|
Deel 2 - hoe het met Margriet en Hardo verder ging
|
|
Woensdag 09 mei
Voor Margriet en Hardo is het voorbij, terug naar Yeste
Ik word zowaar geheel uit eigen beweging wakker, regen klettert op het tentdoek. Ik hoor de stemmen van Aart en Ellen, onze vroege vogels, zeggen dat we nog maar even niet op moeten staan. Wat een wijze woorden.
Om 9.30u. ogen weer open, ik hoor gerommel en geroezemoes, het is droog, dus tijd om uit de slaapzak te kruipen. De Rio de Segura staat een halve meter lager en het zijpad waarover we deze plaats bereikt hebben is veranderd in een rivier, heel tegenstrijdig. De door de 'mannen' gecreëerde dam van gistermiddag ligt nu geheel op het droge.
Hardo (links, tandenpoetsend) en Margriet (mokkend)
foto: Ellen
Na het ontbijt en het opnieuw verdelen van de spullen steekt de rest van de groep de inmiddels gekalmeerde rivier over en strompelen Hardo en ik naar de asfaltweg. Na ongeveer een kwartier 'lopen' komt de eerste auto ons tegemoet. De zilverkleurige bestel Renault rijdt weliswaar de verkeerde kant op, we maken toch maar een liftgebaar aangezien de hoeveelheid auto's niet overhoudt. De auto stopt en de twee inzittenden maken ons duidelijk dat we niet mee kunnen rijden, ze moeten bij een hutje vlak bij zijn. Snel stopt een tweede motorvoertuig, een ambulance nota bene. De bestuurder gebaart dat hij een eindje verderop moet zijn, maar straks terugkeert en we mee kunnen rijden naar Yeste. We zitten net in de berm als de zilvergrijze Renault weer komt aanrijden. Voor we iets kunnen zeggen is Jésus onze rugzakken aan het inladen en zijn we op weg naar Yeste.
In de plaats van onze bestemming worden we afgeleverd bij het Hotel waar we gister op het terras gebivakkeerd hebben. We krijgen de grootste kamer van het hotel, de enige kamer met een tweepersoonsbed. Het miezert, we vermaken ons derhalve met het wassen van kleren, het verzorgen van de knie en het met behulp van Ellens woordenboekje korte conversaties voeren met locals, die allemaal zeer geïnteresseerd zijn in de in verband verpakte knie. We worden tijdens een wandelingetje belaagd door Alfonso, de in zichzelf pratende 'dorpsgek', aangezien iedereen hem negeert zonder vervelende opmerkingen te maken, doen wij dat ook maar.
De avond brengen we door met een praten, tapas en een leuk gesprek met Lourdes, het meisje achter de bar wat een halve zin Engels kan praten en ooit een week in Amsterdam gespendeerd heeft. Amsterdam was mooi om te zien volgens haar, maar de koffieshops en de hoeren waren heel expliciet niet van haar gading. Terecht, als je bent grootgebracht in een dorp waar mensen elkaar met liefdevol respect bejegenen.
|
|
|
|
VERWIJ-
ZINGEN
naar
verwante
sites: |
|
|
|
|
|
|
Donderdag 10 mei
Nerpio
Een bus naar Nerpio is er niet, tenzij we via Hellin willen touren, dat kost minimaal een dag, dus bestellen we een taxi. Met weemoed blik ik vanachter het autoraam naar de rotsen, bergen, bomen en rivier die ik normaliter te voet getrotseerd zou hebben.
Nerpio is een langgerekt dorp zonder een duidelijk centrum. Het is dat de taxichauffeur ons voor het hotel heeft afgezet, anders zouden we het niet als zodanig herkennen. Het logement is zeer eenvoudig, voor 2500 Ptas hebben we niets te klagen, het bed is lekker zacht en de koffie is volgens Spaans gebruik verrukkelijk. 's Middags ontdekken we een prachtige kloof waar we ons een paar uur vermaken met in de zon zitten, lezen, rotsklimmen en toeristische info doornemen. Nerpio ligt in een uitloper van de provincie Castilla la Mancha, logischerwijze (?) is er dan ook geen informatie over het gebied waar het vervolg van de tocht door heen gaat, dat is Andalucië.
Een beetje klauteren in een kloof nabij Nerpio
foto Hardo
Na de inmiddels ingeburgerde tapas aan het begin van de avond, veel te vroeg en veel te veel, nog een avondwandeling over de nieuwe snelweg in aanbouw rond het dorp. Het is duidelijk dat de anderen vanavond nog niet gaan arriveren. Terug in het hotel vind ik dat we maar eens moeten praten over het vervolg van de tocht. De knie knapt niet op, wil niet buigen tijdens het lopen. Hoe pijnvol ook om over te praten, met taxi's achter de groep aanzeulen is niet leuk. Tranen. Het besluit om morgenochtend het Centro de Salud een bezoekje te brengen wordt genomen.
Terugblik naar de ingang van de kloof nabij Nerpio
foto Margriet
|
|
|
|
|
|
NKBV
hart voor het milieu
