Vrijdag 11 mei
Nerpio
Voor de hostesse maken we in het Spaans een briefje dat wij naar de huisarts zijn en dat er vier rugzakken voor ons kunnen arriveren. Mevrouw de commercie wil meteen weten of zij eveneens blijven slapen. Wij vinden dat van later zorg.
In de huisartsenpraktijk worden we meteen geholpen, hoewel de wachtkamer vol zit met zieke, zwakke en misselijke Spanjolen. Le Medico hoeft maar naar de knie te wijzen, of Hardo gaat door de grond van de pijn. De assistente staat te popelen om de inmiddels al bijna genezen wond schoon te maken en te verbinden, de doktoren staan met geneeskundige atlassen te wijzen naar plaatjes met de knieschijf en staan erop dat er foto's gemaakt worden in het ziekenhuis.
We spreken af dat we onze spulletjes gaan pakken, de dokter zal alvast een ambulance voor ons regelen. Op weg naar het hotel komt Ellen net naar beneden huppelen, het briefje heeft zijn dienst gedaan. Het hele spul zit in het hotel. We drinken gezamenlijk een laatste kop koffie, regelen de laatste zaken en Henk M. gaat mee naar het ziekenhuis om onze repatriëring via de ANWB in gang te zetten. We zouden natuurlijk nog wat kunnen badderen in de zon en wat rondkijken in kleine Spaanse dorpjes, maar we zijn hier gekomen om te lopen, ongeacht de uitslag van de foto's is het helder dat lopen niet meer gaat lukken, dan gaan we liever naar huis.
Foto Margriet
De ambulance brengt ons naar Caravaca. In de eerste instantie lijkt het allemaal erg vlot te gaan: de ANWB belt al terug als we nog onderweg zijn en in het ziekenhuis is de foto binnen een half uur gemaakt, ondanks het feit dat we het zo belangrijke E-111 formulier in Nerpio hebben laten liggen. Het duurt echter uren voor we de uitslag krijgen (alles normaal, rust en een pijnstiller cq. ontstekingremmer) en dan duurt het nog wezenloos lang voor we weer contact kunnen krijgen met de ANWB, de betreffende medewerkster houdt siësta.
Maar als ze weer wakker is, gaat ze vliegensvlug aan het werk, alles is binnen mum van tijd geregeld: hotel, taxi naar Alicante, vliegtuig. We moeten alleen zelf krukken regelen, anders neemt de betreffende vliegtuigmaatschappij ons niet mee, reden: Hardo moet zich zelf naar het toilet kunnen bewegen.
Het hotel is afgrijselijk, groot, kil en onpersoonlijk met een onvriendelijke portier. Caravaca is op zich een niet onaardig stadje met wat Romeinse elementen en een burcht, het is alleen zo druk en lawaaiig en ongezellig vergeleken met het gebied waar we vandaan komen. Alleen het restaurant is top, klein minpuntje dat de eigenaar helemaal verzot is van stierengevechten en dat niet onder stoelen of banken heeft gestoken, de tapas is echt super.
In bed komen worden de dierbare herinneringen boven gehaald die we hebben aan de mensen in Yeste die we hebben leren kennen: Lourdes die ons de lekkerste hapjes voorschotelde, de buschauffeur Pèpe die ons herkende uit het café in Boche en ons op vrijdag wel naar Nerpio wilde brengen en maar niet begreep dat we per sé op donderdag wilden, en niet te vergeten het door ons in opa Yeste gedoopte circa 90 jaar oude mannetje, die de hele dag in het hotel bezig was onderzettertjes van riet in elkaar te vlechten en ons een hand snoepjes gaf toen we vertrokken.
NKBV
hart voor het milieu
