|
|
|
Voettocht Alcaraz- en Segura-gebergte, midden-Spanje
|
VERSLAG:
verslag deel 1: het volledige gezelschap dag 1
2
3
4
5
6
verslag deel 2: Margriet en Hardo dag 7a
8a
9a
10a
verslag deel 3: het vervolg met vier wandelaars dag 7b
8b
9b
10b
11b
12b
13
14
15
printversie in vijf pagina's, start
|
OVERIG:
voorpagina Alcaraz ¤ --- startpagina verslag ¤ --- deelnemers ¤
praktische informatie:
kaarten ¤ --- openbaar vervoer ¤ --- gebiedsinformatie ¤ ---
links ¤
|
|
Deel 3 - het vervolg van de trektocht
|
|
Woensdag 9 mei 2001
Van de Río Segura naar Caserío del Estrecho - een natte avond mag de pret niet drukken
Hier neem ik (Ellen) de fakkel van het trektocht-verslag over van Margriet. Terwijl zij met Hardo achterblijft aan de andere kant van de Río Segura, steekt de rest van het gezelschap, te weten de twee Henken, Aart en ik, de rivier bij laagwater over. Als ik terugkijk, terwijl ik mijn schoenen aantrek, zie ik aan de overkant het treurige beeld van een tandenpoetsende Hardo die de ene kant uitkijkt, terwijl Margriet boos de andere kant uitblikt. Ik grijp snel de camera en leg het beeld vast op de gevoelige plaat (helaas onderbelicht zoals al mijn dia's tot Nerpío).
 Deze foto is vanaf de overkant van de rivier gemaakt, als de overigen hun tocht voortzetten terwijl Hardo (links op de foto) en Margriet (rechts) moeten achterblijven.
foto: Ellen |
|
|
|
VERWIJ-
ZINGEN
naar
verwante
sites: |
|
|
|
|
|
|
We volgen een pad dat langs de helling loopt en langszaam stijgt. Aan het begin ligt een verlaten gehuchtje, verder zien wij geen tekenen van bewoning meer. Aan de overkant zien wij een plateau liggen met daarop wel allerlei boerderijen. Beneden langs de rivier liggen allerlei plantages vol met populieren.
Als we ten oosten van het gehucht Graya zijn gekomen, wordt het voordien duidelijke pad onduidelijk. Onze kaart suggereert dat er allerlei paden naar het oosten zijn, waarmee we het kalkplateau van de Sierra de los Molares kunnen komen. Voorlopig zien we echter niets duidelijks. Boven ons liggen ongenaakbaar uitziende steile kalkwanden... Daar kom je niet zomaar op zonder een duidelijk pad.
Iets verder zuidelijk dan onze kaart aangeeft, vinden we een spoor, een smal pad dat wel degelijk omhoog loopt, en uiteindelijk, na wat geklauter en omhoog puffen, komen we vlak onder de rand van het plateau uit. We kunnen ergens oversteken en vinden dat het daar een mooi moment is voor een pauze met een kopje koffie en iets te eten. Hier zijn we op een eenzaam kalkplateau aangeland waarop de nodige sporen van begrazing (waarschijnlijk schapen) zijn te vinden. De begroeiing bestaat voornamelijk uit één soort bergden. Het kalkplateau van Cerro de las Crucos, ten zuiden van La Casa de la Noguera vond ik indrukwekkender.
Al snel vinden we het pad dat iets verwijderd van de rand naar het zuidwesten loopt in de richting van Caserío del Estrecho. Dit is ook het gebied van de kloven. Ergens onderweg lopen we een stuk door een droge kloof, totdat we vastlopen, en besluiten iets hogerop verder te gaan. Er zijn wel veel sporen maar geen duidelijke paden. We houden globaal zuidwestelijke richting en naderen zo de kloof van de Arroyo del Estrecho, een diepe steile kloof, zoals hier zoveel te vinden zijn. Aan de andere kant loopt de nieuwe asfaltweg van Graya via de pas in de Sierra de Lagos naar Las Quebradas en natuurlijk niet op onze oude stafkaart staat. We dalen in de Estrecho-kloof af en houden even pauze, tijdens welke we ontdekken dat we bij de Caserío del Estrecho uitkomen als we de kloof volgen. Caserío del Estrecho zijn een aantal verlaten huisjes - alleen de muren staan nog overeind - met vlakbij een riviertje. Kortom, ten slotte is het namiddag, een perfekte kampeerplek.
Ons kampplaatsje bij de pas, na een droog begin raakten we helemaal verregend
We praten over Margriet en Hardo en vragen ons af hoe het met hen zal gaan. Sommigen vinden dat Margriet zich in Nerpío, waar we Margriet en Hardo zullen ontmoeten, bij ons moet aansluiten. Anderen menen dat Margriet wel solidair met Hardo zal zijn.
Intussen betrekt de lucht en begint het te regenen. Gelukkig staan de tenten al en de voorbereidingen voor het avondmaal hebben we ook al getroffen. In de stromende regen wordt het eten gekookt en genuttigd. Helaas biedt de ruïne geen schuilmogelijkheden. Tja, en ook al hebben we veel geld uitgegeven aan goretex regenkleding, als het maar lang genoeg regent wordt je toch wel nat...
Maar dit alles mag de pret niet drukken van een een prachtig kampeerplekje met een tent die van binnen lekker droog is. Welgemoed duik ik mijn slaapzak in.
|
dag 7 van de Rio Segura naar de Caserio del Estrecho
legenda |
|
|
|
|
|
NKBV
hart voor het milieu
