door Margriet Lautenbach

"Gezocht: Klimpartner", een veel voorkomende kreet op het prikbord van de NKBV. In de meeste gevallen gaat het over de zoektocht naar klimvrienden in het algemeen, soms wordt iemand gezocht voor een specifieke tocht. Een enkele keer staat er de toevoeging dat de gebruikelijke klimpartner heeft afgezegd, blessures, werkdruk of andere beslommeringen, bla bla bla. Lastig, vooral voor een tweepersoons touwgroep, maar het kan gebeuren. Ik heb wel eens de neiging gehad ergens op te reageren, in de wetenschap dat ik daarmee mijn toch al drukbezette agenda zou overbelasten heb ik het er maar bij gelaten. Ik had er echter geen rekening mee gehouden dat ook een hele groep mensen kan afzeggen.

Na een tequila feestje in Antwerpen op vrijdagavond, met te veel salsa en te veel tequila, rijdt ik op zaterdagochtend in zuidelijke richting over de Belgische snelwegen. Ondanks het 'matige' alcoholgebruik en het iets eerder naar bed gaan dan de andere feestgangers een beetje brak. Aan het wegdek te zien heeft het afgelopen nacht flink geregend, de voor vandaag voorspelde regen blijft vooralsnog echter uit. Net voor Brussel kom ik in de file terecht vanwege een flink auto-ongeluk waarbij zeker 5 auto's bij betrokken zijn geweest, alles staat nog schots, scheef en gehavend op de rijbanen. Ik maak me zorgen of ik wel op de afgesproken tijd, tussen 10.00 en 11.00, op de afgesproken plaats ga arriveren. Het is voor de eerste keer dat ik met de regio een weekeind mee ga klimmen in de Belgische rotsen (twee van mijn klimvriendjes zitten in de Alpen, die hebben het beter voor elkaar, één heeft vanavond een feest en mijn grote liefde is aan het werk) en ik weet niet hoe dat exact in zijn werk gaat. Bovendien ken ik het betreffende gebied niet, dus ik wil ze gewoon niet missen. Ik weet me redelijk vlot tussen alle auto's door te wurmen, zowaar raak ik ook de weg niet kwijt en keurig om 10.40u. zit ik in het café aan de koffie en de spa. Er zitten nogal wat potentiële (Nederlandse) klimmers binnen, maar geen die ik ken. Ruim een half uur later nog steeds geen bekenden. Misschien was de rest van de club compleet en zijn ze al naar de rotsen vertrokken.
Op mijn voor trektochten afgedankte bergschoenen met veel te gladde zolen glibber ik naar beneden. Zo hier en daar zie of hoor ik wat activiteit bij de rotsen, onderzoek wijst uit dat de club mensen waar ik naar op zoek ben er niet tussen zit. De GR die beneden langs loopt is werkelijk prachtig, de rotsen spectaculair èn droog voor het overgrote deel. Even lijkt het erop dat het werkelijk gaat regen, een flinke windstoot en een vlaag van vooral dikke regendruppels, maar na drie minuten loop ik weer in het zonnetje. Ik kijk bij de rotsen omhoog en de gedachte om over een niet al te moeilijke route gewoon op eigen houtje naar boven te klimmen schiet door mijn hoofd, bloed kruipt nu eenmaal waar het niet gaan kan en het zou niet de eerste keer zijn dat ik mezelf daardoor in benarde posities breng. Ik kan me beheersen, raak zelfs de rotsen niet aan om de verleiding te kunnen weerstaan en sleep mezelf aan mijn nekvel over het voor voetgangers bestemde paadje omhoog.