Doorkijkjes op de noordkust

Het zonnetje schijnt volop, wat de tocht nog mooier maakt. Jammer genoeg komt het paadje weer uit op het asfalt, wat met uitzondering van een leuke struinpartij om een haarspeldbocht af te snijden even niet te ontwijken is. Op het punt aangekomen waar een klein paadje ons naar Taganana moet brengen, komen we uit bij een met rotzooi omgeven huisje, zonder het jongetje wat de honden in bedwang houdt en ons dartelend het paadje wijst, hadden we het betreffende paadje nooit gevonden, zo verscholen ligt het in het struikgewas. Over de kam dalen we af naar Taganana, alwaar de Canarische eilanden hun naam eer aan doen.

Over de kam dalen we af naar Taganana, waar de Canarische Eilanden hun naam eer aandoen

De door de Romeinse koning Juba van Mauretanië op poten gezette expeditie zo ergens rond het jaar 30 v. Chr., keerde terug van de Canarische eilanden met twee van de grote honden die ze op het strand aantroffen, derhalve werden de eilanden Hondeneilanden genoemd en canis is Latijs voor hond, Canarische eilanden dus. We worden verwelkomd met oorverdovend hondengeblaf. Het pad komt uit op het land van een eigenaar met zeker 20 honden. Een ouder echtpaar staat driftig te gebaren dat we over hun stukje grond mogen afdalen, aangezien hun buurman daar duidelijk niet van gediend is. Als we het goede pad omhoog, we zijn inderdaad afgedaald om weer te kunnen klimmen, hebben gevonden, wordt het tijd om water op te scharrelen. Na wat omzwervingen stap ik pardoes bij mensen de keuken in. Ze vinden het wel grappig en vullen graag mijn 4-liter waterzak. We verdelen het water en vangen aan met de lange weg omhoog. Bij een splitsing twijfelen we, de kaart laat ons in het ongewis, een steenmannetje wijst naar links, een langsrijdende automobilist stuurt ons naar rechts, wat gezien de richting logisch lijkt. Stom, stom, stom. Uren later zwerven we over geitenpaadjes zoekend naar een doorlopend pad, over in onbruik geraakte akkertjes, benen openhalend aan alles wat scherpe uiteinden heeft en nodeloos stijgend. Hardo's energie begint op te raken en uiteindelijk besluiten we terug te keren. De paadjes zijn mooi, evenals het uitzicht, maar verderop steekt een bergkam het water in die we niet over gaan geraken als er geen paadje loopt.

Prachtig uitzicht maar niet de goede weg

Na nog wat zoekwerk omdat we proberen tussendoor te steken, vinden we het juiste pad. Collega wandelaars zien ons en stiefelen er direct achteraan. Ook zij konden de juiste weg niet gemakkelijk vinden. Hardo komt nog maar met moeite vooruit, hij mag uitrusten terwijl ik op verkenning ga. Bij een hutje vind ik een grote ton met opgevangen hemelwater, zeer helder water en gekookt of met een tabletje zeker bruikbaar. Op de niet meer in gebruik zijnde terrassen vinden we een mooi vlak kampplaatsje uit het zicht. We wassen ons bij de waterton, koken nasi en besteden de rest van de avond aan het kijken naar de grote hoeveelheid sterren en het luisteren naar de geluiden afkomstig van het dorp.

maandag 10 december 2001.

Zowaar om 7.15u staan we naast de tent en om 8.30u vertrekken we met de ingepakte rugzakken richting waterton voor de ochtendwasbeurt. Dan over het gister gevonden rotspaadje naar de kam. Even uitzicht naar het westen en het oosten om vervolgens af te dalen over een bijna felrood gekleurd pad.

Hardo daalt af over een felrood gekleurd pad

Vlak voor we het asfalt bereiken houden we pauze, al is het nog vroeg. Omdat we hebben afgesproken dat we vandaag onze extra proviand op zullen halen bij Pension Berlin, besluiten we af te zien van het wandelpad wat in westelijke richting loopt en er op de kaart mooi uitziet, maar wat ook dwars op de barranco's staat en dus nogal wat extra stijgen en dalen inhoudt. Consequentie is dat we nu een stuk over de gehate, zwarte, verharde ondergrond moeten lopen wat gedeeld moet worden met gemotoriseerd en niet fris ruikende voertuigen. Ondanks het uitzicht is het saai, monotoon omhoog.

Dit zijn huizen in de traditie van de Guanchen

Aangekomen bij de op de kaart aangegeven afsteker checken we alles drie keer gezien de ervaring van gister, alles klopt, met uitzondering van de naam en de aangegeven tijd op het bordje wat het paadje aanwijst. Toch arriveren we netjes boven bij de weg. Weer verder over asfalt, tot het volgende erg kleine paadje links omhoog, heel steil en bijzonder glad én door het laurasilva (oer)bos. We komen uit op een oude asfaltweg, die door de omlijsting van bomen en rotsen zelfs mooi te noemen is. Hier ronden we het hoogste punt voor vandaag. Bijna rennend gaan we naar beneden. Bij Ermita Cruz del Carmen, een oud kerkje, drinken we een cola bij het aan de overkant van de weg liggende restaurant. Volgens de verkeersborden is het kerkje fotogeniek, op de Canarische eilanden bestaan werkelijk verkeersborden met een fototoestel om dat aan te geven, wij slaan het foto's maken over.

Op het halfverharde pad naar beneden kijken we snel uit op het volgebouwde laagland. Het oog ziet veel meer gebouw dan op de kaart staat aangegeven. Van Santa Cruz aan de zuidkant tot Puerto de la Cruz aan de noordkant is het vlakkere gedeelte tussen het Anagagebergte en de uitlopers van Cañada del Teide vol. In de veronderstelling dat we lekker een uurtje in de zon kunnen zitten, koken we alvast ons avondmaal gezeten op een vlakke rots. Dat valt tegen, de laatste hap is nog niet weggewerkt of de wind zet aan en een grote wolk die uit het niets lijkt te komen schuift voor de zon. Kleren aan, tas inpakken, lopen en precies op het moment dat de regen losbarst staan we bij de bushalte te wachten op de bus naar La Laguna om aldaar wederom een nacht in Pension Berlin door te brengen.

Bij het genoemde pension is het café nog niet open. We drukken op de bel en krijgen prompt onze zak in handen geduwd. Dat ging soepel. In de stad doen we wat boodschapjes en drinken een biertje. We bekijken de grote Spaans romaanse kerk en aanschouwen de file op de grote weg. Ongelooflijk zoveel auto's, bussen en files er op dit relatief kleine eiland zijn. In het pension drinken we nog een biertje, op de kamer snacken met de ingekochte kaas en worst en heerlijk lang en warm douchen. Om 21.30 liggen we uitgeteld en om 21.35 slapen we beide.