Zondag 4 februari - van Thann naar het noorden

Na een zeer geslaagd weekje skiën in Port du Soleil worden we rustig wakker in een behoorlijk klein hotelkamertje in Thann aan de zuidkant van de Vogezen. Ontbijtje, spullen uitzoeken, tassen en rugzakken bedekken de vloerbedekking en het bed. Rugzak inpakken, rugzak uitpakken, rugzak weer inpakken met minder spullen, auto wegrijden naar de rand van het dorp en we zijn op weg. Eind van de straat rechts, nog een keer rechts en we komen doodleuk weer bij de auto uit. Na nog een ronde door Thann gemaakt te hebben slaagt de tweede poging om het dorp volgens plan te verlaten, een kompas is erg handig in bebouwde omgeving.

Rustig maar gestaag klimmen we in noordelijke richting de Vogezen in. Het is zeker niet koud, het zonnetje wurmt zich af en toe zelfs door de wolken heen. Het eerste hutje wat we op onze weg vinden is een verassing, groot, rond, plexiglas ramen rondom en een smeulend vuurtje in het midden van de hut, als we dit soort hutten zullen vinden voor een overnachtingsplaats wordt het een luxe vakantie. Helaas huisvest de hut ook collega wandelaars, maar die pakken snel hun biezen, de net uitgepakte brander en de lunch verhuizen we snel naar binnen, alwaar we achter het raam een prachtig uitzicht hebben over het zonovergoten laagland ten zuidoosten van de Vogezen.

Bij het volgende kruispunt treffen we de wandelaars weer, die ons aanmoedigen om achter hen aan te lopen nadat ze gevraagd hebben waar onze weg naar toe gaat. Eigenwijs als we zijn nemen we uiteraard het andere pad, halfverhard, iets minder spectaculair misschien, achter iemand aanlopen ligt niet in ons straatje. De eerste sneeuw op het pad dient zich aan, papsneeuw met gladde stukken, het landschap doet meteen winters aan wat beter voldoet aan het verwachtingspatroon van een trektocht in de winter.

Bij een Auberge zijgt H. neer op het verlaten terras, "Het lijkt wel alsof we alleen maar klimmen". Dat klopt, ik heb een goede route uitgezocht met het startpunt aan de rand van de Vogezen in het dal, hi!

Een stukje afdalen en op zoek naar het eerste hutje voor de overnachting. We zoeken, lopen nog een extra ronde, struinend in de helling omhoog, geen hutje. Dan maar afdalen richting dal om uit de inmiddels redelijk harde wind ons tentje (met lichtelijk poreus grondzeil) op te zetten. Een echt vlak stukje vinden we niet, maar het gaat. Biertjes uit de rugzak, echte Guinness, potje gekookt, deze keer nog met verse groenten. Reeds om 20.00u maakt H. aanstalten om z'n mandje klaar te maken, het is buiten te koud naar zijn oordeel. Dus hangen we om 21.00u in het voeteneinde van het tentdoek.

Vroeg opstaan mislukt.
Heel snel even mijn ogen open, gelukkig, het is nog donker en ik mag nog even slapen van mezelf. De regen tikt hard op het tentdoek, heel slaapverwekkend.
Een bepaalde hoeveelheid tijd verder doe ik nog een poging, grrr... het is licht en het regent nog steeds. Ik wil nog even niet weten wat er allemaal nat is geworden door het poreuze grondzeil, thuis heb ik wat geklooid met één of ander goedje om het grondzeil waterdicht te krijgen, maar ik weet nu al dat die onderneming niet geheel geslaagd is. De tent is dan ook mee voor reserve, voor als we geen schuilhut, waar de Vogezen mee vol zijn gebouwd, kunnen vinden.

Degene die naast me ligt is me vele malen liever (understatement) dan een slapende hond, maar ik ga hem lekker nog even niet wakker maken. Bij de derde keer dat ik mijn oogleden van elkaar trek moet het er maar eens van komen. De waterschade blijkt enorm mee te vallen en na wat gedreutel in de tent staan we uiteindelijk buiten klappertandend wat chocola naar binnen te proppen, koffie doen we later wel, eerst warmlopen.

Wind, regen en koude trotserend klimmen we door de papsneeuw omhoog. In de luwte van een bidkapelletje zien we onze kans schoon om koffie te maken en nog meer chocola tot ons te nemen.
Verder gaat de tocht omhoog, zoveel mogelijk lichaam bedekt met Gore-tex over evenzoveel fleece, de Grand Ballon op, over in onbruik geraakte skipistes, nog meer wind, meer regen, meer sneeuw, het laatste nu ook uit de lucht. De sneeuw waar we soms kniehoog in wegzakken en gladde verijsde stukken maken dat het niet hard opschiet. Na al dat geploeter biedt het restaurant aan de voet van de top echter een welverdiende pauze. Natte spullen uit, met name de voetjes beginnen nat te worden. Het jonge hondje wat jolig door het restaurant dartelt is zo verzot op onze uitrusting, dat H. het beestje buiten laat spelen, hoeven we tenminste niet elke keer het hondenspeelgoed weg te gooien om er zeker van te zijn dat het diertje geen gat in een jas of gamasche bijt.

We vervolgen het eerste stuk van het volgende traject over de asfaltweg, niet dat daar iets van te merken is, de weg is afgesloten voor verkeer en ligt verscholen onder de sneeuw. Na enkele kilometers pikken we de GR 532 op die langs de weg ligt, richting Le Markstein, alwaar we het meest zuidelijk gelegen voetpad in westelijke richting nemen om bij een hutje uit te komen. Ook hier ligt echter sneeuw waardoor we het pad kwijtraken. Mijn avontuurlijke geest wordt direct wakker en hup op kompaskoers in de helling omlaag. Het schemert al enige tijd en het afdalen van de redelijk steile helling door het losse puin en de omgevallen bomen mag gerust spannend genoemd worden. Op het halfverharde pad aangekomen wat het doel van deze afdaling vormde, blijkt mijn nieuw aangeschafte Petzl hoofdlamp met LED's kwijt te zijn. G!#@%!@#*!

Het maanlicht in combinatie met reflecterende sneeuw zorgt voor voldoende licht om te lopen over het goed begaanbare pad. Uitkijkend naar het hutje blijven we lopen, het zal ons niet gebeuren dat we na het wakker worden ontdekken dat het hutje achter de volgende bocht blijkt te liggen. Na nog drie kwartier lopen kom ik tot de conclusie dat we nu toch echt te lang in zuidelijke richting hebben gelopen om nog kans te maken op het hutje. Langs het pad is voldoende plaats voor de tent, het koepeltentje kan zonder haringen worden opgezet wat erg veel scheelt in tijd als het regent, zoals nu. Snel de tent in, koken laten we voor wat het is, de uit Port du Soleil meegebrachte worsten en kaasjes komen te voorschijn, evenals het heupflesje met whisky. De slaapzakken zijn heerlijk warm en binnen de kortste keren liggen we te slapen na deze inspannende dag.

Dinsdag 6 februari - via Ranspach naar een hutje bij een gesloten Auberge / nachtelijk bezoek

Vroeg opstaan mislukt
Maar als ik dan mijn ogen open, is het veel te licht voor slecht weer. Tent open, hoofd naar buiten. Ha, zon. Alle spullen mogen naar buiten om te drogen in het zonnetje terwijl wij op ons gemak de tijd nemen voor het ontbijt. Mijn hoofdlamp is tevoorschijn gekomen, H. heeft er de hele nacht op gelegen. Binnen zeer afzienbare tijd is alles opgedroogd (daar koop je nu die dure spullen voor).

Na 10 meter te hebben gelopen lijkt het pad op te houden, maar na wat struinwerk weten we het toch weer op te pikken en genietend van het zonnetje lopen we langzaam het dal in. Iets te langzaam naar later blijkt, in Ranspach zijn alle winkels net gesloten. Gezien de lange tussen-de-middag-sluiting in Frankrijk heeft het geen zin om te wachten tot ze weer open gaan. Bij een tankstation vullen we onze etensvoorraad aan met chocola, chips, bier en een fles wijn en in het weiland ernaast wordt direct de helft ervan genuttigd, van de chocola en chips tenminste. H. heeft last van zijn schouders door een niet goed passende geleende rugzak (vD). Ondanks alle riempjes is het geval niet op juiste wijze tegen H.'s rug aan te krijgen en de heupband schiet los als je hem strak aantrekt.