|
|
|
Wandeltrektocht Vogezen, februari 2001
EEN WINTERSE TREKTOCHT
MET ALS THEMA: "ZOEK DE HUT"
|
|
|
|
VERWIJ-
ZINGEN
naar
verwante
sites: |
|
|
|
|
|
|
Een bocht, nog een bocht en net voor de schemering invalt doemt een schattig
hutje op tegenover een Mariabeeld met bloemen. Een hutje met een houtkachel,
met een droge voorraad hout, met nog bruikbare waxinelichtjes. Dat gaat
helemaal goed komen vanavond. Het hutje staat langs een asfaltweg, maar die
gaat alleen naar de Auberge die we voorbijliepen en die gesloten beek, dus
daar maken we ons niet zoveel zorgen over.
Het eerste hutje in de schemering
|
Het is een heerlijke avond, het kost even wat moeite om het hout in de fik
te krijgen, eenmaal brandend is het zeer comfortabel in de hut en kunnen
alle natte kleren aan de waslijn, ook de vuile was, want dat scheelt
gewicht. Rondom de hut is voldoende hout te verzamelen, het bier smaakt
heerlijk, vers water voor het koken, wassen en tandenpoetsen is op
beloopbare afstand voorradig. Potje gekookt, nasi met nog wat resterende
groenten en pindasaus, wijntje erbij, nog wat hout op het vuur, goed
gezelschap, geweldig.
Een autodeur wordt dichtgeslagen. Voetstappen. Stemmen. Rechtop in bed,
zaklamp in de aanslag, 3.30u 's nachts. Vier opgeschoten in verregaande
staat van alcoholische en/of wietachtige beneveling jongelui zijn na een
lachbui zeer teleurgesteld als het hutje wat ze in gedachten hadden om hun
nachtelijke escapades in voort te zetten door ons bezet blijkt te zijn. Ze
geven de moed echter niet meteen op en zetten zich neer op de veranda. Eén
jongen heeft er al snel genoeg van, maar het meisje in het gezelschap wil
niet vertrekken voor ze haar zangkunsten te berde heeft gebracht. Tot groot
ongenoegen onzer zijde, we zijn klaar wakker en het duurt eeuwen voor we de
slaap weer vatten.
Woensdag 7 februari - via Bussang en St. Maurice naar een volgende hut, die gelukkig midden in het bos is dus dit keer geen bezoek
Vroeg opstaan mislukt.
Een dal niet ver van St. Maurice
|
Door de nachtelijke onderbreking van ons slapen kunnen we slechts met moeite
wakker worden. De hele dag gaan de ogen niet verder open dan stand half.
Goede reden om het vandaag rustig aan te doen. Op ons dooie gemakje dalen we
af naar Bussang, de boulangerie is nog open, het café ernaast ook.
Ik geef H. de kaart, hij mag vandaag de route organiseren. We lopen direct
de brug over de rivier mis, waardoor we zijn aangewezen op een iets boven
het riviertje lopende asfaltweg richting St. Maurice. Vandaag is dat niet
erg, het loopt makkelijk, het uitzicht is prima. We pauzeren in een weiland,
en in St. Maurice nog een keer bij een visvijver. Daarna lopen we door een
breed en lieflijk dal richting naar het eerstvolgende hutje waar we om
16.00u arriveren. We houden het voor gezien. Ook dit hutje is voorzien van
een gaskachel en na een kop thee op de veranda sprokkelen we voldoende hout
en wassen ons in de waterval. Een overheerlijke maaltijd van hutspot met
zelf toegevoegde groenten, kaas en sardientjes, koffie, kachel bijvullen,
eindelijk tijd en gelegenheid voor het beginnen met schrijven van dit
epistel, nogmaals de kachel bijvullen en heerlijk slapen, zonder
onderbrekingen deze keer, want we bevinden ons midden in het bos, zonder
snelweg.
Dit keer succes: het tweede hutje
|
Donderdag 8 februari - over de Ballon d'Alsace met sneeuw en regen naar Oberbruck en Wegscheid, de hut niet gevonden
Meneer en mevrouw in hun hutje
|
Vroeg opstaan redelijk gelukt.
En dat is maar goed ook, we hebben een lange dag voor de boeg. We moeten een
aardig eindje lopen om een hutje te kunnen bereiken en in deze
weersomstandigheden geniet het overnachten in een hutje de voorkeur boven
een tent. Bovendien willen we nog wat inkopen doen, de boulangerie die we
gister aandeden had niet echt dat op voorraad wat we in gedachten hadden,
dus moeten we ook nog het dal in.
Eerst maar een bij de Ballon d'Alsace omhoog, over prachtige paadjes, met
het stijgen komt de sneeuw weer tevoorschijn, waardoor het landschap nog
mooier wordt. Maar als we in het restaurant aan de warme chocola zitten,
begint het te stortregenen. Hm. Toch wil ik even naar het hoogste punt, dan
is het ook makkelijker om de geplande route te volgen. Boven. Foto. Lopend
langs de rand ontdekt H. een skispoor wat over de couloir verdwijnt, dat is
vast niet helemaal goed gegaan.
Margriet en Hardo op de vlakke top van de Ballon d'Alsace
|
|
|
|
|
|
Het is prettig dat ik hier vorig jaar ook ben geweest, anders had ik het pad
voor de afdaling niet gevonden. Het is een behoorlijk steile afdaling en de
sneeuw maakt elk mogelijk pad onvindbaar. Spiedend naar de rode rechthoekjes
op de bomen die hier de GR 5 aanduiden vinden we onze weg naar beneden over
rotsblokken en diep wegzakkend in de sneeuw. Het stuk van de GR 5 wat hierop
volgt heb ik vorig jaar ook gelopen, maar het is zo'n mooi stuk, een smal
paadje hobbelend over rotspartijen, langs verwilderde bomen en een prachtig
uitzicht, vooral terugblikkend op de Ballon d'Alsace waar we net vanaf
komen. Juist in deze periode is het prachtig, niet in de laatste plaats
omdat er geen andere wandelaar te bespeuren is.
Bij de Col des Charbonniers slaan we af richting dal. Het is een mooie
afdaling, maar we doen er langer over dan ingecalculeerd. Pas om half vier
naderen we Oberbruck, in de regen. Een boulangerie annex café heeft niet het
eten of drinken wat we zoeken en ondanks het feit dat er in het café alles
aan gedaan wordt om plaats voor ons te maken, besluiten we verder te
trekken. Stom genoeg laten we een supermarkt links liggen, deze zag er nu
eenmaal uit als een brandstofwinkel van vergane glorie, niets duidde erop
dat COOP een supermarkt was, vele kilometers verder zagen we een bord wat
opheldering gaf over wat schuilging achter de bouwvallige gevel, maar toen
was het al te laat.
Langs de weg lopen we naar Wegscheid, ook daar geen supermarkt. We zetten
ons neer in een bushokje, voor H. wordt het hoog tijd zijn schouders even te
ontlasten en we eten wat. De lucht lijkt enkele momenten wat lichter te
worden, dat is slechts schijn, vijf minuten later barst het noodweer pas
echt los. We blijven wat dralen, maar een bushokje is ook niet alles en
verder is er in Wegscheid echt niets te bekennen wat verlichting in deze
situatie zou kunnen brengen, dus gaan de regenbroeken maar weer aan.
Gezien het late tijdstip van vertrek en de kilometers die we nog moeten
afleggen om bij een hutje te geraken, kiezen we een wat eenvoudiger route
dan het pad waar we aanvankelijk voor hadden gekozen, in het donker zie je
er toch niets van. Omhoog gaat het weer, door de regen, de schemering, dan
donker. De regen wordt mist. Het zicht is ongeveer anderhalve meter terwijl
we over een smal paadje met de nodige hindernissen omhoog zigzaggen.
Gelukkig is de route goed aangegeven, met reflecterende bordjes, daar is
over nagedacht. Ongeveer om het uur lassen we tijd in voor een kleine pauze
en elke keer blijven we bij onze beslissing, we gaan stug door. H. vindt het
lopen zonder uitzicht niet bijzonder, maar ik vind het wel iets mystieks
hebben: het donkere bos, de mistflarden met zo nu en dan uitzicht op een
vage bergkam.
|
|
|
NKBV
hart voor het milieu
