VERWIJ-
ZINGEN
naar
verwante
sites: |
|
|
|
|
|
|
Boven is het zoeken naar het juiste pad, alle paden zijn hier vergeven van
de rode driehoekjes. Bij een waterval tappen we water, aangezien er bij het
door ons uitgekozen hutje als overnachtingsplaats geen watertje staat
aangegeven op de kaart. We maken ons op voor de laatste loodjes.
In mei 2000 moesten we af en toe over de boomstammen klimmen vanwege de storm van december 1999. In februari 2001 lag er ook nog het nodige
|
Een enorme teleurstelling wacht ons als we bij het kruispunt aankomen waar
een hutje zou moeten staan. We maken een verkenningstocht over alle paden,
het enige wat we vinden is een prachtig houten bankje. Er rest ons niets
anders dan de tent uit de rugzak te pakken, welke ik de voorgaande avond
gelukkig uitgebreid te drogen heb uitgehangen. Door een gedeelte van de
ingang van de tent aan een boomstronk te knopen ontstaat er meer luifelruimte
waar ik kan koken. Ineens herinner ik me dat ik tegen mijn gewoonte in ook
chocolademelk heb meegenomen. De HotChoc voor het eten is bijzonder
aangenaam en hebben we zeker verdiend, hoewel een biertje er ook wel in zou
zijn gegaan. De warme maaltijd bestaat uit een kant en klaar pastamaal, de
noodmaaltijd, maar met (veel) kaas toch aardig eetbaar. Nog een HotChoc en
om 23.30u (zo laat hebben we het nog niet gemaakt tijdens deze tocht) liggen
we uitgeteld in de slaapzakken terwijl de regen al weer verwoed op het
tentzeil roffelt.
Vrijdag 9 februari - de hut de volgende ochtend wel gevonden / in de zon naar Thann / eind goed al goed
Volgens planning niet vroeg opgestaan.
Na het wakker worden doen we de volgende constateringen:
1. het sneeuwt;
2. er staat een plas water in de tent, het wordt nu dus echt tijd voor
een nieuwe;
3. door de bomen schemert een dakje.
Het kampeerplekje op 25 meter van het hutje
|
Onderzoek wijst uit dat we gekampeerd hebben op ongeveer 25 meter afstand
van een hutje. Het doet me goed dat het in dit geval gaat om 'slechts' een
halfopen hutje met de opening aan de windzijde, weliswaar met open haard,
maar zonder droge houtvoorraad. In deze natte omstandigheden hadden we geen
hout kunnen vinden waarmee we het vuur aan hadden gekregen en met de wind en
regen pal op de open zijde van het hutje waren we toch wel tot de conclusie
gekomen dat bivakkeren in de tent aangenamer zou zijn.
We verorberen de laatste hoeveelheid brood, kaas, worst en chocopasta, de
voorraden zijn achteraf bezien goed uitgekiend, we hebben niets teveel
meegesjouwd.
De zon breekt door de wolken als we ons op zeer ontspannen wijze richting
Thann begeven. Het is echt een dag zoals de laatste dag moet zijn. Niet al
te inspannend, gezellig kletsend, lekker in het zonnetje met prachtige
uitzichten op het gebied waar we in de afgelopen dagen doorheen getrokken
zijn.
De afscheidsdag, heerlijk in het zonnetje
|
In Thann duiken we de eerste de beste kroeg in, tijd voor een biertje, en
uiteraard nog één. Dan begint het verlangen naar een douche de overhand te
krijgen, spullen uit de auto gepakt, ingecheckt bij hetzelfde hotel, zeer
uitgebreid gedoucht en gewassen. Het water in het bad loopt niet al te snel
weg, waardoor we ons er tot en met de volgende ochtend van kunnen verzekeren
dat we echt vuil zijn geworden van de tocht en het douchen echt nodig was.
In een ander café maken we kennis met twee echte Vogezenaren, die beweren
dat onze planning voor deze avond helemaal in orde is volgens Frans gebruik.
Eerst een (of liever gezegd: meerdere) aperitiefje(s) in de kroeg,
vervolgens rustig de tijd nemen voor een aantal gangen diner. In het
restaurant blijkt dat helemaal niet volgens plaatselijk gebruik te zijn. Met
ons gekozen 5-gangen menu overleven we alle andere tafels, maar dan zitten
we ook bom en bomvol. Mochten we kilo's zijn kwijtgeraakt van het wandelen,
dan is dat bij deze tenietgedaan, zeker weten.
|
|
NKBV
hart voor het milieu
