Een uurtje later rusten we uit voor de lunch bij het Lac de Longet op 2650 meter. We zitten weer onder de bewolking en hebben nu enig zicht. We dalen verder vanaf Col Longet en passeren de grens met Italië. Lac is nu lago en een col is nu passo, maar de Viso blijft de Viso, alhoewel hij vandaag zijn gezicht verborgen houdt. We dalen via een aantal meren en langs een schitterend pad naar het dorpje Chianale, gelegen op 1850 meter. Sinds het vertrek op de 1e dag bevinden we ons weer in de bewoonde wereld, dat betekent een warme douche en eten inslaan voor de resterende vier dagen.

Steenbokken
Onder een strakblauwe hemel verlaten we Chianale, niet na eerst een paar onvervalste Italiaanse espresso's te hebben genuttigd, gevolgd door een groepsgewijze gang naar het toilet. Vandaag moet een topdag worden. Het fraaie weer belooft een prachtig zicht op de Monte Viso. De lange aanloop door de Valle di Soustra is inspannend en begeleidt door het geluid van koeiebellen klimmen we ruim 1000 mt. naar de Passo della Losetta op 2870 meter. Pas enkele meters voor de pas komt het puntje van de besneeuwde dubbeltop van de Monte Viso in beeld. En bij elke volgende stap zien we vervolgens langzaam een indrukwekkend massief opdoemen. Het is fantastisch. Vanaf de col zien we recht voor onze neus, hemelsbreed nog geen kilometer van ons verwijderd, de ruim 1000 meter hoge westwand met zijn honderden meters lange ijscouloirs en hanggletsjers opdoemen. Het topkruis op 3841 mt valt met het blote oog net te ontwaren en met de verrekijker zijn kleine bewegende stipjes te zien op de top. We lopen via een eenvoudig pad vanaf de pas nog even op en neer naar de top van de Pointe Joanne op 3052 mt. waar het panorama compleet is.

Onderweg worden we bijna omver gelopen door twee steenbokken die ons pad over de kam kruisen. Behoedzaam lopen ze dicht langs ons heen, maar met hun ruim 1 meter lange, vervaarlijk uitziende horens, zorgen we ervoor dat ze ruim baan krijgen. Het kan bijna niet mooier: in één shot zowel de Monte Viso onder een blauwe hemel met de steenbokken in beeld.

Luieren op de pas
Op de pas is het goed toeven in het zonnetje. Languit liggen we in het gras, genietend van de warmte en het zicht terwijl iets onder ons een aantal jonge steenbokjes met elkaar aan het stoeien zijn. Pas tegen vijven beginnen we aan de korte afdaling naar Riffugio Vallanta op 2500 mt. hoogte gelegen, pal tegen de westwand van de Viso. Bij toeval stuiten we nog op een groot veld vol met Edelweiss en rond 18.00 uur zitten we op de trap voor de riffugio met een biertje te genieten van de laatste zonnestralen die nog net over de hoge wanden de hut raken. Na het eten, een paar uur later, is het buiten de hut al flink afgekoeld maar de top van de Viso staat nog steeds te blinken in de zon.

Door regen en mist over steen en gruis

Via de riffugio Sella Quintino, genoemd naar de oprichter van de Italiaanse Alpenvereniging (CAI) en formeel eerste beklimmer van de Monte Viso in 1862, lopen we de zesde dag door regen en mist naar de riffugio Giacoletti, hoog gelegen op 2739 mt. Het is 5 graden. De Po-vlakte, die we gisteren op weg naar Sella af en toe bij een opklaring bijna 2500 meter lager konden zien liggen, ligt nu diep verscholen. De afdaling loopt over een oude gletsjermorene steil naar beneden richting Pian del Re waar zich de bronnen van de Po bevinden. De gletsjers zijn inmiddels verdwenen uit dit deel van de Alpen maar de sporen die ze hebben achtergelaten zijn overduidelijk aanwezig. We dalen op een gegeven moment langs de gletsjerbreuk, een enorme dijk van stenen en gruis en komen uit bij Lago Chiaretto. Vanaf dit meer buigen we af en gaan weer klimmen naar riffugio Giacoletti. Heel af en toe vangen we een glimp op van de zeer nabije wanden van de Viso maar de dikke wolkensluiers komen telkens in nieuwe golven aanwaaien. Is dit nu de 'nebbia' ? De beruchte mist die in de zomer veelvuldig aan de oostzijde van het massief ontstaat door de aanvoer van warme lucht vanaf de Po-vlakte?

Op een schrijfbord aan de muur van riffugio Giacoletti is een tekst aangebracht: "Wegens aanhoudend slechte weersvoorspelling is de staf van Giacoletti vertrokken naar de Antillen". Grapje. De hele familie van de beheerder blijkt zelfs aanwezig te zijn, zijn vermoeid ogende vrouw die continu op de vier kinderen moet letten, waaronder een baby van een paar maanden, en zelfs opa en oma zijn van de partij. Een gezellige janboel. We banen ons een weg door het speelgoed en warmen ons op bij de houtkachel, naast een knus droogrek waar het ondergoed van de gehele familie inmiddels aan het gaar stoven is.

De tocht vanaf Sella Quintino naar Giacoletti is vrij kort en we waren dus rond een uur of twee al gearriveerd. Dit stelde ons in staat om met een paar man, en na een paar flessen wijn, in de namiddag de eventuele route voor de laatste dag van de tocht te verkennen. Pal achter de hut kun je namelijk via de Col du Couloir du Porc de vallei van de Guil weer bereiken. Een steil, met kabels en kettingen gezekerd couloir dat normaal gesproken voor wandelaars geen probleem hoeft op te leveren. Halverwege, na een 100 mt. te hebben geklommen, besluiten we echter dat de omstandigheden voor onze relatief onervaren groep niet optimaal zijn. Het is te glad en te steil om met een gerust hart morgen deze passage te nemen. Dat betekent dat de laatste dag voor plan B wordt gekozen, oftewel de Buco del Viso, de 1e Alpentunnel uit de geschiedenis van de Alpen. Aangelegd in 1475 (!) onder Ludwig II van Saluzzo en gelegen op 2882 mt. hoogte onder de Col de Traversette.