Over de sneeuw

's Ochtends is het behoorlijk koud, een dun laagje poedersneeuw ligt op de rotsen. Via een steile afdaling, deels over sneeuw, staan we op ongeveer 2500 mt plots voor een splitsing, De afslag staat niet op onze kaart maar volgens een bord leidt het pad wel naar de Col de Traversette. (Later blijkt dit het Sentier de facteur te zijn dat wel op de Italiaanse kaarten is aangegeven). We kiezen voor deze afsteker die redelijk de hoogtelijnen volgt van een behoorlijk steile wand. Gelukkig zijn ook hier af en toe op de soms zeer smalle, en door het water spekgladde, rotsrichels, kabels aangebracht voor de veiligheid. Een geruststelling is dat de afgrond door de mist niet te zien is.

Al schuifelend en met behulp van de kettingen passeren we de lastigste passages en al snel staan we weer op het hoofdpad van de Tour du Monte Viso richting de tunnel. Langs oude restanten uit de oorlog (rollen roestig prikkeldraad, bunkers, manschappen-verblijven) klimmen we verder omhoog, de mist in. Het zicht is minimaal, af en toe breekt het even open en kunnen we de wand zien waar zich ergens de ingang van de tunnel moet bevinden. Als we echter volgens de hoogtemeter op 2880 mt. hoogte zitten en dicht bij de wand, zien we helemaal niets vanwege de mist. Geen bord, geen wand, geen splitsing van het pad, geen tunnel. Er zit niets anders op dan het pad verder omhoog te volgen waardoor we alsnog op de Col de Traversette (2950 mt.) arriveren. Het is ons een raadsel.