Met de verdeling van de gezamelijke lasten werd hij trouwens ontzettend gematst, hetgeen te wijten was aan een tijdelijke fysieke inzinking. Energiek volgden we Ellen die over een bospaadje al gauw uit het zicht verdween. Wij zetten natuurlijk direct de achtervolging in. Om ons om de tuin te leiden vervolgde ze haar weg rechtstreeks door het struikgewas en koerste verder op kompas en kaart. Dat had weer als voordeel dat Ellen af en toe halt hield om de route te bestuderen en dan konden we de achterstand weer even inlopen. Het was prachtig! Berg op berg af, over stroompjes, een enkele keer door braamstruiken en over prikkeldraad. Steeds langs sporen waar niemand anders onze weg kruiste. Zo misten we natuurlijk wel de warme bakker die Just's reeds uitgeputte noodrantsoen had moeten aanvullen.

Uitgeput kwamen we eindelijk bij de plaats die Ellen - na een paar uur voorop gelopen te hebben - had uitgekozen om van een uitgebreide lunch te genieten. Gelukkig aan een vriendelijk stroompje zodat het niet opviel dat de veldfles van Just vanaf de start van de tocht leeg was geweest. Het beekwater stond al klaar om te worden gekookt op het allesbrandertje van Maarten. Ai, toch verstopt! Geen nood, na een kundige revisiebeurt, waar hij kennelijk ervaring mee had, laaiden de vlammen hoog genoeg op om ons te voorzien van thee van dennenaalden en soep van rivierkreeftjes. We kregen zowaar weer zin in een fikse volgende etappe in het bekende straffe tempo af te leggen. Just meende steeds bij elke stop om richting te bepalen vers gebakken broodjes te ruiken. Maar gelukkig werden ook zijn gedachten tussendoor afgeleid door de echt geweldige omgeving en de prachtige paden en sporen waarover Ellen ons leidde.

De aankomst op de camping Pont de Bergueme in Tenneville die avond was glorieus. Bijna de hele camping voor onszelf. Dampend schoven we aan tafel om de eerste dorst te lessen en te vragen wat de pot die avond schaftte. Niets? Geen nood, de beheerder bracht ons (en zichzelf) voor het avondmaal naar een frituur. In België natuurlijk het beste wat je in zoín geval kunt doen.

Helaas voor Ellen geen spaghetti, haar ultieme vegetarische maaltijd! Maar zelfs spaghetti is in de Ardennen niet altijd vegetarisch te verkrijgen, zo leerde een eerdere tocht ons, toen we de keus moesten maken tussen een neon-verlicht cafetaria en een drie-sterren restaurant.

Met ronde buikjes vol frieten en Belgisch bier sliepen we die nacht als rozen.

Voor het ontbijt had de beheerder verse broodjes gehaald, die we lekker binnen in zijn café gingen nuttigen wat bij een buitentemperatuur van omstreeks het vriespunt toch wel heel aangenaam was. De stramme spieren genoten daar ook volop van.

Wat ging de tweede dag van de tocht brengen? De kaarten kwamen op tafel en Ellen ontvouwde haar plannen om vanaf de camping weer bij het beginpunt van onze tocht te kunnen uitkomen. Gebruikmakend van een plaspauze van Ellen vroegen we advies aan de campingbeheerder. Het gevolg daarvan laat zich raden. Resoluut stelde die voor om ons een stuk op weg te helpen. Met de auto! Geschrokken hielden we dat voor Ellen zo lang mogelijk geheim. Pas toen de portieren openzwaaiden om ons in de auto te laten voelde Ellen nattigheid. Ze hield zich goed, maar had toch een wat radeloze blik in haar ogen gekregen.

We deden natuurlijk of onze neuzen bloedden. Na een hobbeltochtje over boswegen werd het eerste trajekt voor die dag relatief comfortabel afgelegd. De rest was een droom. Een prachtig bosgebied, veel stromende beken, zon en regen. Alles wat je mag verwachten van de Ardennen. De temperatuur weerhield ons ervan om in een idyllisch beekje "uit de broek" te gaan zoals bij een vorige tocht. Helaas konden we Ellen toen niet verleiden om ons als Eva te vergezellen bij het nemen van een verfrissend bad.

De tocht vond een paar jaar geleden plaats. We hadden de hoop opgegeven ooit nog uitgenodigd te worden voor een wandeling. Maar zie, een maandje geleden gebeurde dat toch nog. Direct zijn we bijeen gekomen om een trainingsschema te bespreken om bij de volgende tocht het tempo van Ellen bij te kunnen houden.

Maarten en Just