TOCHTVERSLAG

Het idee om Dirk, die schreef over zijn tocht naar Afrika, te bezoeken op de Ecolonie in de lage Vogezen, bracht ons op het idee om de eerste week van februari 2004 een wandeltrektocht door de hoge Vogezen te maken. Onderstaand mijn impressies.

 

Weer

De weersvoorspelling voor de eerste week van februari 2004 was verwarrend. In de voorafgaande periode viel in de hoge Vogezen tussen 50 en 90 centimeter sneeuw. De eerste voorspellingen spraken over temperaturen beneden nul en verdere sneeuwval. Maar de laatste voorspellingen gaven voor de eerste week zacht weer met veel regen aan. Wat zouden we aantreffen...
Gelukkig is het de periode dat ik onderweg was de hele tijd droog gebleven. Het heeft nauwelijks gevroren, heel bijzonder voor de tijd van het jaar. Overdag werden soms temperaturen van 15 graden Celsius bereikt.

 

Omhoog naar de hoge Vogezen

We dachten dat we geen sneeuwschoenen nodig zouden hebben. Nou dat was een grote vergissing. We vertrokken vanuit Cornimont, een plaatsje niet ver van Remiremont. De eerste uren baggerden we door kniehoge sneeuw, doodvermoeiend.


Carla baggert door de sneeuw


In de verte ligt een skihelling die in bedrijf is

Vrij vroeg passeren we een hutje dat op de kaart als 'abri' is aangeduid maar dat in werkelijkheid de weidse naam 'Chalet de l'Union' draagt. En dat terecht want het is een prachtig gebouwtje met een overkapping en een open haard waarin de kachel nog brandt als we aankomen. Het besluit hier te overnachten is snel genomen.

Zo nu en dan passeert nog een late langlaufer want de route komt langs deze hut.


Ons chalet

 

Over Le Rainkopf

De volgende ochtend gaan we welgemoed weer op weg door de hoge sneeuw. Er staat een harde wind maar het is wel helder weer. Als we het gebied van Le Rainkopf bereiken, blijkt daar niets van wintersport toerisme. Door de wind is veel van de sneeuw weggewaaid, wat alles wat makkelijker begaanbaar maakt. Het kost dan ook niet veel moeite om op Le Rainkopf te wandelen, maar we rennen er vanwege de harde wind ook weer snel af: veel te koud!


Op weg naar Le Rainkopf, deze ligt om de hoek


Op de top van Le Rainkopf, in de harde wind


Uitzicht vanaf Le Rainkopf naar het zuiden

Voorbij Le Rainkopf komen we wel in het skigebied van de Hohneck terecht, waar nog de nodige activiteit is. Dankzij de wegen die sneeuwvrij zijn gemaakt, schiet het wel wat sneller op richting Col de la Schlucht.

 

Col de la Schlucht

Tot ons grote plezier blijkt de hut van de Franse bergsportvereniging nabij de Col de la Schlucht open te zijn. Deze hut ligt op een mooie plek.
Tijdens een wandelingetje voor het eten geniet ik van de uitzichten en de prachtige luchten. Het blijkt een voorbode van een prachtige (volgende) dag te zijn.


Uitzicht nabij de CAF hut Les Trois Fours, niet ver van de Col de la Schlucht


Avondlicht nabij de CAF hut waardoor de kale bomen worden opgelicht.

 

Over de Hautes Chaumes langs de GR 5

De volgende ochtend is het helder en zonnig weer. Al snel bereiken we de Col de la Schlucht en klimmen we over de route van de GR 5 omhoog naar de Hautes Chaumes, de almen die ten noorden van de pas liggen.


Wandelen over de Hautes Chaumes ten noorden van Col de la Schlucht


Carla & Rinse dalen af op de Hautes Chaumes

We genieten met volle teugen van deze heerlijke zonnige dag en de prachtige uitzichten langs de route.


Rinse tijdens de wandeling over de Hautes Chaumes

 

Le Bonhomme

Als we het dorpje Le Bonhomme bereiken ontdekken we aan de zuidkant een leuke mini-camping die ik iedereen kan aanbevelen. Het is een tentenkampeerterreintje met uitzicht op het stadje, genaamd 'Les Myrtilles', Chemin de la Petite Montagne, Le Bonhomme, telefoon 00 voorkiesnummer Frankrijk (0)3 89 47 57 50. De camping beschikt ook over chambres d'hotes. Meer informatie over Les Myrtilles is te vinden op hun site http://lesmyrtilles.ifrance.com/lesmyrtilles/ en ook bij http://www.tourisme-alsace.info/


Het dorpje Le Bonhomme ligt beneden ons

 

Over boswegen naar het noorden

De volgende dag trekken we over boswegen verder naar het noorden.


Wandelen over boswegen


Uitzichtspunt ten noorden van de Col de Sainte Marie


Deze avond overnachten we nabij (en Geert in) een verwaarloosd hutje langs een donkere bosweg, iets ten zuiden van de Chaume de Lusse

 

Le Grand Colroy


Bos en lucht ten oosten van Le Grand Colroy


In de bossen ten oosten van Le Grand Colroy


Le Grand Colroy ligt in de verte

 

De Vogezen en zijn geschiedenis


Een typisch Frans beeld: een kerk met daarvoor een monument ter herinnering aan de Eerste Wereldoorlog


Onderweg kwamen in een dorp dit beeld tegen van de Frans-Duitse tegenstellingen in dit omstreden gebied: het 'Gasthaus' is 'Cafe du Centre' geworden

 

Kamperen bij de rivier


Dankzij een ons goed gezinde grondeigenaar mochten we kamperen en vuurtje stoken op een idyllisch plekje nabij een rivier

 

Het dorpje Plaine


Wandelend door het dorpje Plaine

 

Natuurgebied La Chatte Pendue


Een hoogtepunt van de tocht was het bezoek aan het natuurgebied La Chatte Pendue


In het natuurgebied zijn veel 'beelden' aan te treffen, op natuurlijke wijze ontstaan

 

TOCHTGENOTEN

Onderstaand het gezelschap van deze tocht:


Geert

Carla & Rinse

 

En ik was er zelf ook bij, bovenstaand een zelfontspannerportret

 

INFORMATIE

Andere Vogezen verhalen op deze site zijn hier te vinden.

Het is niet moeilijk om kaarten en gidsen over de Vogezen te vinden. Ik verwijs belangstellenden naar de gespecialiseerde boekhandels, zoals de reisboekenafdeling van Boekhandel Donner in Rotterdam en Pied-a-Terre en Jacob van Wijngaarden in Amsterdam.

Tip: een leuk boekje om in de sfeer te komen is een boekje uitgegeven door Guides Gallimard in samenwerking met het de organisatie van het Parc naturel regional des Ballons des Vosges, onder de naam 'Parc Naturel Regional des Ballons des Vosges'. In dit boekje is korte en goed geillustreerde informatie te vinden over onder meer de geologische ontstaangeschiedenis van het gebied, kenmerkende planten en dieren, de klassieke boerderijvormen. Wel is enige kennis van het Frans vereist om de tekst te kunnen volgen.

Ellen Timmer, februari 2004, ©