Ikzelf, die de foto maakte, ontbreek.

De trektocht begon in de hoogvlakte ten noorden van Erzurum. Na een klim omhoog langs de oevers van de legendarische rivier de Eufraat zien we in de verte een nomadenkamp liggen.

Op bovenstaande dia is een ontmoeting tussen de nomaden en die rare rugzakwandelaars te zien. Links enkele tenten, in het midden een ezel met een jongetje, en rechts een rugzakker (Martin?) met twee gewillig poserende nomaden.

Drie wandelaars (Ton, René en Maurice) kijken uit over de hoogvlakte.

Tja, volgens de geniale routebeschrijving van de SNP (tochtleider Maurice moest veel door ons worden geholpen) zouden we hier ergens een pas over moeten om bij het gebied van de Zeven Meren te komen. Op deze plaats zijn ook een groot aantal, we tellen er zes, meren te zien die niet in de routebeschrijving voorkomen. Na veel gepuzzel kwamen we tot de conclusie dat de pas ergens rechts in de verte zou moeten liggen.

Deze plaat is 's-ochtends vroeg gemaakt toen wij kampeerden op de vlakte van de Zeven Meren. Dit was de enige nacht dat er een klein beetje nachtvorst was. 's-Ochtends kwam een nevel over de hellingen, die op de dia goed is te zien.

Op deze dia dalen we af door het dal dat begint in de Vlakte van de Zeven Meren en uitkomt bij het plaatsje dat lokaal Uzankavak heet. Het is een schitterend dal waar ook veel bloemen bloeiden, onder andere veel papavers.

Het is ongeveer hier dat het landschap begint te veranderen. We komen uit een golvende hoogvlakte die heel steenachtig is, en komen nu in bergachtig gebied met veel bossen, maar ook met weilanden, zoals op de volgend platen is te zien.

Hier is het plaatsje Uzankavak in de verte te zien. Het is een zeer warme dag. In Uzankavak zullen we bevoorraad worden door de sympathieke chauffeur die de reisorganisatie heeft ingehuurd.

Vanwege de hitte vragen we hem of hij ons naar de pas omhoog kan brengen met zijn busje. Hij voelt er niet zoveel voor want hij heeft die route (een halfverharde weg) nog nooit gereden. Eerst probeert hij voor ons een open vrachtauto te regelen, maar als de chauffeur niet terug komt besluit hij ons toch te brengen. Hij is heel zenuwachtig en zegt eerst dat alleen de bagage meekan. Vervolgens vindt hij het toch goed dat ook wij meegaan. Heel gespannen rijdt hij ovr de hobbelige wegen en klimt de bus steeds hoger totdat de bus begint te roken... We springen er snel uit, alleen Kitty zal met hem en zijn maat mee naar boven rijden. Hier nemen we ook afscheid van Maurice, die vanwege een knieblessure rust zal nemen. In de brandende warmte lopen we langzaam verder, in de hoop dat de chauffeur ons straks komt halen. Dat gebeurt gelukkig, door een opgeluchte chauffeur die zegt dat het erg is meegevallen.

Boven vinden we een mooie kampplaats met een schitterend uitzicht op het doel van ons streven: het Kaçkar-massief.

Maar eerst moeten we nog naar beneden naar de ruige Çoruh-kloof. Onderweg komen we nog een aantal charmante dorpjes tegen, omgeven door weilanden en bossen.

Hier zien jullie Ton en Martin tussen de jongetjes in één van de dorpen die we onderweg tegen kwamen.

Ze zijn in Turkije nog niet helemaal aan wandelaars gewend, want op deze dia is te zien hoe een deel van de groep werd gecontroleerd door iemand die beweerde dat hij daartoe het recht had. Ik en Martin, die achterop liepen, waren toen al gecontroleerd.

Hier zijn Ton en Aswin bezig met een gemeen klimmetje. Achter hen is te zien hoe mooi het landschap is. Bedekt met bossen en weilanden.

Ook hier is een indrukwekkend landschap met bossen en rauw gesteente te zien. De kleuren van de steen zijn indrukwekkend, onder meer fel rood.

Rechts onder is het verlaten dorpje te zien waarbij wij gekampeerd hebben.

Turkije is een Islamitisch land, wat is te zien aan de moskeeëen die we onderweg tegenkomen.

Hier zijn de wandelaars te zien op een stoep in het stadje Çamlikaya. Van links naar rechts: René, Harriet, Kitty, Gre, Ton en Aswin. Rechts staat onze blonde chauffeur, liefhebber van Michael Jackson, in wiens busje wij swingend over de hete Turkse wegen naar Çamlikaya reden.

Na ons bezoek aan dit gehucht - wij werden zeer gastvrij met karnemelk ontvangen - moesten we samen op de foto. De heer des huizes maakte deze foto, waarop ook een aantal kinderen zijn te zien.

Na het bergland rondom de Çoruh-kloof gaan we nu het echte hooggebergte van de Kaçkar in.

Dit is het bewijs dat ik er zelf ook was. Op deze foto sta ik bij het ijsmeer vóór het Naamloze Meer waarbij wij kampeerden.

Op deze dia zijn we onderweg van het ijsmeer naar de col vlak voor de start van de route naar het centrale Kaçkar-massief. Ik had lood in de benen, na een moeilijke nacht op 3000 meter. Ik had 's-nachts dorst en een droge keel, en voelde me slecht. Hoogteziekte?

Op de col aangekomen besloot ik samen met Ton en Gre om niet mee te gaan.

Dit is het Kaçkar-massief zoals het van de col af is te zien. Vanaf de col betekent dat eerst een afdaling door gruisachtig en glibberig terrein. Vervolgens klautert de groep over steenblokken omhoog, dat is de steenblokkenhelling die middenonder op de foto is te zien.

De route gaat vervolgens door het sneeuwveld omhoog en buigt dan naar rechts. Als je heel goed kijkt, zijn de wandelaars op onderstaand detail uit de bovenstaande foto te zien.

detail uit dia 307 Ellen

Kijk hier voor het eerste gedeelte van de route.

Uren later keren de zes wandelaars veilig terug op de col waar Ton, Gre en ik zitten te wachten. Nadat zij hebben gerust, keren we terug naar onze kampeerplaats bij het Naamloze Meer. Helaas is het dit keer een winderige nacht, waardoor we snel onze tenten invluchten.

Overigens, er heeft gedurende de dag een klein drama plaats gevonden, het is gelukkig goed gegaan: de tent van Kitty en Harriët is plat gewaaid. De spullen die onder de buitentent lagen zijn in de omgeving verspreid. Gelukkig is alles teruggevonden.

Deze dia is de volgende dag genomen. Ook dit was een pittige dag, want vanaf het Naamloze Meer zijn we naar een nabij gelegen pas geklommen en vervolgens afgedaald in een soort hoogvlakte. Vervolgens gingen we op weg naar een volgende pas. Die pas is op onderstaande dia te zien.

Aan de noordkant van het Kaçkar-massief moet met steile afdalingen met veel sneeuw rekening worden gehouden. Wij liepen hier tijdens een hittegolf. Ik vraag me af hoe de condities hier zijn als het wat kouder is: kom je dan wel zonder sneeuw- en ijsuitrusting beneden? Ons lukte het in ieder geval wel, al moest er hier en daar wat gegleden worden. Maar dat is juist leuk.

Als we lager komen en de kust van de Zwarte Zee, 'Kara Deniz' in het Turks, naderen, verandert het landschap ingrijpend. Hier is het een land met bossen en hoog gelegen weidegebieden.

Op deze dia is onze laatste kampeerplek van deze vakantie. In de verte ligt namelijk het wonderschoon gelegen dorpje Sal boven op de heuvel. Hier zou de Kara Deniz te zien moeten zijn...

Hier is het kamperende gezelschap te zien op het weiland in het dorpje Sal. In de verte, op de achtergrond, is de uitkijkplaats waar de Turkse jongeren die hier op vakantie zijn zich verzamelen. Normaliter is van daar af uitzicht op de Kara Deniz, helaas, er hangt een grote wolk. De Zwarte Zee is niet te zien. Dat neemt niet weg dat er nog genoeg is te zien, zoals bijvoorbeeld het Kaçkar-massief. We worden getracteerd op brood en thee en praten met de Turkse toeristen die in dit plaatsje verblijven.

De volgende ochtend is helemaal niets meer te zien, want de wolk is omhoog gekomen en omhult ons.

Het einde van de vakantie is in zicht. We dalen af naar Çamli Hemsin en rijden met busjes naar de plaats Trabzon, waar we een dag verblijven en rond kijken. Vanuit deze plaats nemen we het vliegtuig naar Istanbul en vervolgens weer terug naar Schiphol. Het is voorbij.

Het was een heerlijke bergwandelvakantie in een prachtig land met vriendelijke mensen. Ik ga er graag gauw weer heen!