|
zaterdag 30 oktober
De Gr 510 met een afbuiging naar Entrevaux staat op het programma. We volgen het asfalt en dalen lang de gouden herfstbomen, akkers en weilanden af.  [Afdaling na St. Leger] Tot we bij een notenboom komen. Leendert stopt acuut en opent zijn rugzak om hem propvol met noten te stoppen. (Dat deed hij altijd tijdens zijn jaarlijkse tochten in Zwitserland.) Ik zal hem maar even helpen. De rest loopt door. We kunnen niet te lang rapen. Na een flinke daling en stijging pikken we de groep weer op. Margriet wordt opgeschrikt door een Albanese guerilla, Gelukkig blijkt het een Franse jager te zijn. Vanmorgen zagen we de jagers al in het café, en nu horen we de honden huilen. Het wordt kouder. Even later regent het. Jammer, maar het is geen natte regen. We nemen een theepauze, want de koffie is op. De laatste chocola komt tevoorschijn.  [Pauze in de regen voor Puget-Theniers] We volgen het bordje Entrevaux en slaan rechts af. We lopen zonder op te letten achter Carla aan, totdat Henk ons tot de orde roept. De markering is verdwenen en we moeten nu bij elkaar blijven! We lopen terug, discussiëren en nemen de gemarkeerde route naar Puget. We mogen immers niet de trein naar Nice missen. Het gaat meer en meer regenen. De korte broek hou ik aan, maar een regenjas is wel zo prettig. Het is een prachtige steile zigzag leistenen helling om af te dalen. Net voor de het asfalt begint, moeten we door een modderig stuk, zodat al onze schoenen een kilo zwaarder worden. Kwart over één eindigt onze tocht in Puget Théniers. Nu is het wachten op de trein naar Nice, de trein naar Parijs, naar Rotterdam en Gouda. Tijd doden met eten, drinken en hangen. Hier wordt je moe van. Lilian Het weer ziet er vandaag dreigend uit, er is regen voorspeld. ‘s-Ochtends vroeg verzamelen de jagers zich in dit stille bergdorpje en we vragen waar ze heen gaan. Dat is gelukkig een andere richting dan die wij van plan zijn (maar daar blijken andere jagers te zijn). Op de kaart staat dat de route langs de asfaltweg loopt - de werkelijkheid blijkt anders, óver de asfaltweg. Gelukkig verlaten wij die weg op een gegeven moment en dalen wij door gemengd terrein - verlaten weiland en akkers, en bos - af in de richting van het dal van de Var. Wij kruisen bij het dorpje Villars-la-Croix een rivier en klimmen dan weer een stuk omhoog langs de hellingen van de Montagne Sumaure. We komen bij de splitsing tussen de wandelroute naar Puget-Theniers en die naar het dorp Entrevaux. Beide plaatsen liggen in het dal van de Var. Helaas, helaas, de markeringen van de route naar Entrevaux zijn niet te vinden. Met op de achtergrond jaaggeluiden, besluiten we om met zijn allen naar Puget-Theniers te gaan, aangezien de GR 510 wel goed is te vinden. Daar waar we afdalen langs de rand van het ravijn komen we de eerste jagers tegen. Het zijn degenen die het opgedreven wild moeten afschieten, en ze staan met hun geweren precies langs de GR en knikken ons vriendelijk toe. Het moet wel gezegd worden: de Franse jagers zijn tot nu toe stukken vriendelijker gebleken dan de Vlaamse. De route loopt vervolgens langs een hoge rug (Crete d’Aurafort) die uitzicht geeft op het dal van de Var, naar het oosten. Inmiddels begint het zachtjes te regenen.  [Afdaling via de rotsen nabij Puget-Theniers] |