De luiken zijn dicht. Dat laten we maar zo, want het regent, regent en regent. We ontbijten en kopen een pain de champagne. Even voor negen uur vertrekken we in regenpakken en met paraplu’s, want het lijkt er niet op dat het weer zich zal verbeteren. Stijgen, stijgen. Langs een oude ruïne, soms zichtbaar door de mistige lucht. De groep loopt  ver uit elkaar, maar ik hou het rode jack van Rinse in de gaten. Ik ben hekkesluiter, maar er zijn geen hekken. Het is een leuke groep, zes vrouwen en drie mannen. Alleen Rinse kende ik niet.

De regen nodigt niet tot een pauze, dus lopen we door. Ik voel overal nattigheid. Via mijn nek loopt het water in mijn broek. Daar helpt geen goretex of nieuwe regenbroek aan.

We naderen Gréolieres-la-Neige, een vreselijk ski-oord. We kunnen hem vermijden, maar een auberge breekt wetten: we wijken van de route af. De eerste auberge is dicht. We  zien visioenen van droge restaurants en nemen het asfalt voor lief. De tweede is raak. We verzamelen ons met rugzak om de kachel. Binnen de kortste tijd is het een grote plas water. De mevrouw port de kachel op en maakt koffie en warme chocomel. Ik eet het gekochte, gebakken lucht pain de campagne en een lekkere muesliboterham van Ellen. De kleren willen niet drogen. Net voor we vertrekken, besluit ik toch maar het rode fleece aan te trekken.

Dat is warmer.  We klimmen nog wat,  struinen, pikken de GR 4 op en dalen af. Het is glad, de stokken helpen wel wat, maar ik loop niet lekker. We lopen door watergeultjes. Dan is het geen geultje meer. Een woeste rivier dendert over het pad. In de verte zien we de markering en rest ons niets anders dan door het water naar de andere kant te lopen. Ik aarzel nog of dit wel moet, maar als één schaap over de dam is.. Net met de laatste stap loopt mijn hele schoen vol. Maar ach, met deze regen maakt het niet meer uit. Gelukkig is de regen nu minder. We eindigen bij een brede bosarbeidersweg. De groep is weer bij elkaar en ik eet een boterham met chocolade. En een koekje.

Ons eindstation, Aiglun zien we in de verte liggen. We lopen eerst nog naar het dal van de echte rivier. Het is een vieze, bruine rivier, woest en veel breder dan gebruikelijk, bomen staan tot halverwege hun stam in het water.  Via twee mooie boogbruggen en een geel gemarkeerd paadje betreden we het dorp Aiglun. Het dorp heeft prachtige smalle straatjes en de gîte.

Als ik de slaapkamer binnen kom is het een grote droogruimte. De verwarming staat op maximum en op elk onbezet bed ligt kleding. Wij hebben twee kamers. Wegens droogruimte-gebrek verhuis ik naar de andere kamer, gescheiden van Leendert. Ik haal mijn spullen uit de rugzak. Zelfs mijn spullen in de plastic zakken zijn nat. Mijn T-shirt is een wet-shir en mijn zakdoek kan ik uitwringen. Volgende keer een vuilniszak meenemen. Beneden in de eetzaal drinken we een biertje. De mensen zijn allervriendelijkst. We eten preisoep en mogen wel drie keer opscheppen. De vleeseters krijgen rollade en de vegetariëers op speciaal verzoek een kaasplateau met vele soorten geitekaas en een witlofsalade. En aalbessentaart toe.

Lilian