Bij Col de Perches hangt een briefje voor ons. Ellen loopt volgens plan door naar Ballon d'Alsace om vervolgens af te dalen naar St. Maurice waar ze een camping opzoekt. Ellen weet wel hoe te reageren in zo'n situatie, dit kan niet misgaan. We vervolgen onze weg over een breed bospad. Af en toe een goed gesprek, soms lekker in ons eigen tempo voort banjerend. Voor eten nemen we niet veel tijd, enerzijds willen we verder, anderzijds worden we opgevreten door de muggen.

Een prachtig uitzicht op Lac des Perches, Ballon d'Alsace is in de verte ook al zichtbaar met een dreigende onweerslucht erboven. Langzaam maar zeker komt de sneeuw op de top dichterbij. Nog even een venijnige klim omhoog langs de rand van naar beneden stromend smeltwater. Marianne is moe, vloekend en tierend klimt ze omhoog. Ik zie een paar ranke benen door de lucht maaien en heb moeite om m'n lachen in te houden.

Eenmaal boven barst het onweer los, we staan in de sneeuw, het stortregent en op de volgende heuvel schijnt de zon. Snel regenjassen aan en rennend naar beneden. Restaurantje in. Eindelijk even rustig zitten, koffie en wachten tot het droog wordt. Inmiddels stroomt het restaurant vol met landgenoten die aan komen rijden in vervoermiddelen die het neusje van de zalm onder de automobielen zijn. Op een autokaart kunnen we zien in welke richting we moeten lopen. Een stukje langs de autoweg en dan het bos in. Ook hier zijn de bomen bij bosjes neergestort, maar het pad wordt netjes omgeleid, voorzien van markering en al. Het is toch nog een pittig eind naar beneden, op een autokaart lijkt alles dichtbij.

Onweer, gezien vanaf de Ballon d'Alsace, onze laatste berg [foto Ellen]

Goed en wel in St. Maurice zien we Ellen lopen. We zijn weer verenigd. Ellen heeft een camping en een leuk restaurant gevonden. Eerst maar naar het restaurant, het is genoeg geweest voor vandaag. Het restaurant is voorzien van de meest lieve kok die je maar kunt wensen. Na een paar biertjes mogen we zelfs plaatsnemen in de chique eetkamer om ons eten te nuttigen. Het is overheerlijk, voorgerecht, hoofdgerecht, nagerecht, koffie, versnapering. Als het restaurant sluit zijn we nog lang niet bijgepraat. We vinden een nog geopend café wat gerund wordt door drie oude dames. Ze willen gaan sluiten, één van de dames loopt al in haar peignoir, maar we mogen nog wat drinken. Daarna volgende kroeg, de laatste die we kunnen vinden. Een echte franse kale kroeg met tl-buizen en de tv aan. Onze normen en waarden zijn inmiddels wat afgezwakt, kroeg is goedgekeurd voor de laatste (eigenlijk de laatste drie) slaapmutsjes.

Moe, voldaan en in een uitstekend humeur bereiken we de camping.

Zaterdag 6 mei - finale: via Bussang terug naar Kruth

Wakker geworden van het vrachtverkeer kruip ik de tent uit. De camping zag er gisteravond in het donker een stuk beter uit. Omdat het zonnetje lekker schijnt wil ik nog de tijd nemen om rustig te ontbijten. Maar goed ook, want Marianne heeft flink de tijd nodig om haar voetjes te verzorgen en in te pakken.

We willen zo snel mogelijk bij de autoweg vandaan, wat uiteraard resulteert in dwars door het bos struinend tegen de helling op klauteren. Ofwel het alcohol nuttigen van gisteravond was geen goed idee, of dit struinen is geen goed plan. Ik wil niet klimmen, ik wil koffie. Hoewel we snel een plaatsje in de zon opzoeken om cafeïne tot ons te nemen, heb ik de eerste helft van de dag nodig om echt wakker te worden. Het pad blijft lekker op hoogte, omleidingen langs de omgevallen bomen zijn wederom goed aangegeven.
Uitkijkend op Bussang eten we onze lunch. Het watertje wat naar beneden komt zetten is heel verkoelend, maar ook voorzien van gemene braamstruiken. Braamstruiken en ik zijn slechts vrienden op het moment dat deze plant voorzien is van de vruchten die hij voortbrengt. We doezelen weg in het zonnetje. Vreemd genoeg maken we alledrie gelijk aanstalten om te vertrekken.

's Middags is mijn vorm helemaal terug. Met het idee in mijn achterhoofd dat het de laatste dag is, stuif ik in mijn eentje vooruit. Ik ben nog niet klaar met denken en denken gaat heel goed als ik aan het wandelen ben. De laatste klim bombardeer ik tot wedstrijd met als tegenstander mezelf. Eens kijken hoe snel ik 200m kan stijgen. Het is geweldig hoe snel een menselijk lichaam zich kan aanpassen aan omstandigheden. Een week geleden moest ik mezelf omhoog hijsen, zwetend, hijgend. Nu huppel ik met het grootste gemak omhoog.
Bij een auberge met een prachtig authentiek, Frans terras wacht ik op Ellen en Marianne. Het uitzicht is geweldig, de donkere onweerswolken zijn in gevecht met de zon, de kleurschakeringen van de bomen komen door dit bijzondere licht prachtig tot uitdrukking. Het is een vredig moment. De vakantie is goed geweest. Hoewel ik net zo lief nog een week door de Vogezen trek, is het goed om weer naar huis te gaan, daar wachten nog enkele zaken die ik nodig bij de kop moet pakken.

Gedrieën wandelen we, uiteraard na een kop koffie op het terras, terug naar Kruth. Marianne is aan het eind van haar Latijn. Haar voeten worden geteisterd door blaren. Ellen snelt vooruit om voor 5 uur bij de winkel te zijn om inkopen te doen voor het avondeten, wij doen het rustig aan. We kletsen wat met een ezeltje, tot het dier alleen in eten geïnteresseerd blijkt te zijn.

Kruth, terras, bier, schoenen uit. Tent opzetten, koken, regen, eten. Pratend vallen we met zijn drieën in Ellen haar tent in slaap. Regendruppels tikken op het doek.